Сураи Аль-Фатиха — Оят 2

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Ал-ҳамд: ситоиш ва шукргузорӣ бо забон, дил ва амал.
• Аллоҳ: Зоти поки Парвардигор, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст.
• Робб: соҳиб, молик, парвардигор ва ислоҳкунанда.
• Ал-ъоламин: ҷамъи «ъолам», яъне ҳамаи мавҷудоти ғайр аз Аллоҳ — ҷинну инс, фариштагон, осмонҳо, замин ва ҳар чизе ки офарида шудааст.

1. Тафсири оят:

Ҳамаи навъҳои ситоиш — ситоиши комил бо сифатҳои камол ва неъматҳои зоҳиру ботин, диниву дунёвӣ — танҳо барои Аллоҳ аст. Ӯ ягона сазовори ҳамд аст, зеро Парвардигори ҳамаи оламҳост: Офаридгор, Молик ва Тадбиркунандаи онҳо. Ӯ ҳамаи махлуқотро бо неъматҳои худ парвариш мекунад ва бандагони солеҳро бо имон ва амали нек тарбият менамояд. Ин оят хабар медиҳад, ки ҳамд ҳаққи Аллоҳ аст ва ҳамзамон фармон медиҳад, ки бандагон Ӯро ситоиш кунанд. Ҳамаи мавҷудоти ғайр аз Аллоҳ «ъолам» ном доранд ва Ӯ Парвардигор ва Молики ҳамаи онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон мефаҳмад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст, бинобар ин ҳамеша бояд шукргузор бошад.
• Ситоиши Аллоҳ дилро ба Ӯ наздик мекунад ва имонро қавӣ мегардонад.
• Дарк кардани маънои «Роббул-ъоламин» боиси эҳсоси фурӯтанӣ ва таваккул ба Аллоҳ мешавад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар ҳамаи ҳол — хушӣ ва сахтӣ — Аллоҳро ситоиш кунем.
• Муҳаббат ба Аллоҳ ва Қуръон дар дил афзун мешавад, зеро Қуръон аз ҳамд ва ситоиши Парвардигори ҷаҳонён оғоз меёбад.