Сураи Аль-Фатиха — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— Ар-Раҳмон: Худованде, ки раҳматаш ҳамаи махлуқотро фаро гирифтааст.

— Ар-Раҳим: Худованде, ки ба мӯъминон раҳмати хосса дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ситоиши Худованд аст, ки пас аз ҳамди Ӯ дар ояти пешина омадааст. «Ар-Раҳмон» номи Худованд аст, ки раҳмати Ӯ ҳамаи офаридаҳоро — хоҳ мӯъмин бошад, хоҳ кофир, хоҳ инсон бошад, хоҳ ҳайвон — фаро мегирад. Ӯ дар ин дунё ба ҳамаи махлуқот рӯзӣ медиҳад, неъмат мебахшад ва онҳоро нигоҳ медорад. «Ар-Раҳим» бошад, номи дигари Худованд аст, ки раҳмати хоссаи Ӯро ба мӯъминон ифода мекунад. Ӯ дар охират танҳо ба бандагони мӯъмини худ раҳмат мекунад ва онҳоро ба биҳишт дохил мегардонад. Ин ду ном аз номҳои зебои Худованд мебошанд, ки раҳмати бепоёни Ӯро нишон медиҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки Худовандро бо сифатҳои раҳмат ва меҳрубонӣ бишносем ва Ӯро дӯст бидорем.

— Раҳмати Худованд ба ҳамаи махлуқот расидааст, бинобар ин мо низ бояд ба дигарон меҳрубон ва раҳмдил бошем.

— Худованд ба мӯъминон раҳмати хосса дорад, ки ин умедворӣ ва рӯҳбаландиро дар дили мо зиёд мекунад.

— Такрор шудани сифатҳои раҳмат дар ин оят нишон медиҳад, ки раҳмат асоси асосии дини Ислом аст ва моро ба сӯи некӣ ва бахшандагӣ ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худованд бо умед ва бовар муроҷиат кунем, зеро Ӯ меҳрубонтарин ва бахшандатарин аст.