ሱረቱ አል-ፋቲሀ — አንቀጽ 3

የቃላት ፍች፡-

• አር-ረሕማን (الرَّحْمَنِ)፡- ቸርነቱ ፍጥረታትን ሁሉ የሸፈነ፣ ምእመናንም ሆኑ ከሓዲዎች፣ ሰዎችም ሆኑ ጋኔኖች፣ እንስሳትም ሆኑ ሌሎች ፍጥረታት ሁሉ ቸርነቱ የደረሳቸው ማለት ነው።
• አር-ረሒም (الرَّحِيمِ)፡- በምእመናን ላይ ልዩ ቸርነት ያለው፣ በመጨረሻው ቀን ለምእመናን ብቻ የሚራራው ማለት ነው።

የአንቀጹ ትንታኔ፡-

አላህ ሱብሓነሁ ወተዓላ በዚህ አንቀጽ ራሱን በሁለት ታላላቅ ስሞቹ አስተዋውቋል፡- “አር-ረሕማን” እና “አር-ረሒም”። እነዚህ ሁለት ስሞች ከ“ረሕመት” (ቸርነት) ከሚመነጩ ሲሆኑ፣ አር-ረሕማን ማለት ቸርነቱ ሁሉን የሸፈነ፣ በዚህ ዓለም ለሁሉም ፍጡር ሲሳይን፣ ጤናን፣ ፀጋን እና ሕይወትን የሰጠ ነው። አር-ረሒም ደግሞ በምእመናን ላይ ልዩ ቸርነት ያለው፣ በመጨረሻው ቀን ኃጢአቶቻቸውን የሚምር፣ ወደ ገነት የሚያስገባ መሆኑን ያሳያል። ይህ አንቀጽ ካለፈው አንቀጽ ጋር ተያይዞ ሲመጣ፣ አላህ ራሱን በሙሉ ባሕርያቱ እንደሚያወድስ ያሳያል። በመጀመሪያው አንቀጽ “አል-ሐመድ ሊላህ” (ምስጋና ለአላህ ይገባል) በማለት የአለማት ጌታ መሆኑን አስታውቋል፣ አሁን ደግሞ ያ ጌታ ቸር እና ሩኅሩኅ መሆኑን ገልጿል። ይኸውም አላህ ጌታ ብቻ ሳይሆን፣ ጌትነቱ ከቸርነቱ ጋር የተቆራኘ መሆኑን ያስረዳል።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶች፡-

1. አላህ ራሱን በቸርነት ስሞቹ ማስተዋወቁ ለባሪያዎቹ ታላቅ ተስፋ እና የልብ መረጋገጫ ነው።
2. የአላህ ቸርነት ሁሉን ነገር የሸፈነ ነው፤ በዚህ ዓለም ምእመንም ከሓዲም ሁሉ ከቸርነቱ ያገኛል።
3. በመጨረሻው ቀን የአላህ ቸርነት ለምእመናን ልዩ ይሆናል፤ ይህ ደግሞ ሰውን ወደ እምነት እና መልካም ሥራ ይጋብዛል።
4. እነዚህ ሁለት ስሞች በቁርኣን ውስጥ ብዙ ጊዜ አብረው መገኘታቸው የአላህ ቸርነት ከቁጣው እንደሚበልጥ ያሳያል።
5. ሙስሊም በየቀኑ በስግደቱ ውስጥ እነዚህን ስሞች በመድገም የአላህን ቸርነት ያስታውሳል፣ ይህም በልቡ ውስጥ የአላህ ፍቅርን እና ተስፋን ያሳድጋል።
6. አንድ ሙስሊም ከአላህ ጋር ያለው ግንኙነት በፍርሃት ብቻ ሳይሆን በተስፋ እና በፍቅር ላይ የተመሠረተ መሆኑን ይማራል።