Сураи Аль-Фатиха — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Молики»: Соҳиб ва Фармонравои мутлақ.

— «Явмид-дин»: Рӯзи ҷазо ва ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят худро Соҳиби рӯзи қиёмат муаррифӣ мекунад. Дар он рӯз ҳеҷ кас ба ҳеҷ кас фоида ё зиёне расонда наметавонад, зеро ҳукмронӣ ва фармонравоӣ танҳо аз они Аллоҳ аст. Он рӯз рӯзи подоши аъмол аст: некӯкорон мукофоти хайр ва бадкорон ҷазои амали худро мебинанд. Ҳар боре, ки банда ин оятро дар намозаш мехонад, ба ёди рӯзи охират меафтад ва ин ӯро ба сӯи амали солеҳ ҳидоят мекунад ва аз гуноҳу бадӣ бозмедорад. Ин оят инчунин таъкид мекунад, ки дар он рӯз ҳеҷ кас молики чизе нест ва ҳамаи корҳо ба Аллоҳ бармегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бо ёдоварии рӯзи қиёмат ҳамеша худро барои ҳисобот омода месозад.

— Дар дилҳо эҳсоси масъулият ва тақво бедор мешавад.

— Банда дарк мекунад, ки адолати ҳақиқӣ танҳо дар он рӯз ба пуррагӣ барқарор мешавад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки некиҳояш беподош намемонад ва бадӣ ҳам беҷазо нахоҳад монд.

— Мусалмон бо хондани ин оят дар ҳар намоз ба худ меояд, ки зиндагии дунё гузаро аст ва бояд барои охират бикӯшад.