Сураи Йунус — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• شُرَكَائِكُم — шарикон ва бутҳои шумо, ки онҳоро бо Худо шарик месозед.
• يَهْدِي — роҳнамоӣ мекунад, ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• الْحَقِّ — ҳақ, рости, сидқ.
• أَحَقُّ — сазовортар, лоиқтар.
• يَهِدِّيَ — худаш ҳидоят ёбад, роҳи дурустро пайдо кунад.
• إِلَّا أَن يُهْدَىٰ — магар он ки касе ӯро ҳидоят кунад.
• تَحْكُمُونَ — ҳукм мекунед, доварӣ мекунед.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба ин мушрикон бигӯ: оё аз байни он бутҳое, ки шумо ба ҷои Худо парастиш мекунед, касе ҳаст, ки мардумро ба роҳи ҳақ ва ростӣ ҳидоят кунад? Онҳо ҳатман хоҳанд гуфт: не. Пас бигӯ: танҳо Худост, ки ба ҳақ роҳнамоӣ мекунад ва бандагонашро ба роҳи рост мебарад.

Оё касе, ки худаш мардумро ба ҳақ ҳидоят мекунад, барои пайравӣ кардан сазовортар аст, ё он бутҳое, ки наметавонанд худашон роҳи дурустро пайдо кунанд ва то касе онҳоро набарад ва ҷойи дигар нагузорад, аз ҷои худ ҳаракат ҳам карда наметавонанд? Пас чаро шумо бо чунин ақли солим ба хулосаи нодуруст меоед ва Худоро бо сангҳои беҷон баробар медонед? Ин доварии шумо доварии ботил аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки бо ақли солим андеша кунем: танҳо Худованд сазовори парастиш ва пайравӣ аст, на махлуқоти оҷиз.
• Худо танҳо ба роҳи ҳақ ҳидоят мекунад; ҳар касе, ки ҳидоят меёбад, ба фазли Худост.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар интихоби роҳи ҳаёт бояд ба Худои ягона такя кунем ва аз пайравии чизҳои беҷону нотавон дурӣ ҷӯем.
• Қуръон моро ба тафаккур ва доварии дуруст даъват мекунад, то ҳақиқатро бишносем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.