Surja Junus — Ajet 42

Kuptimet e fjalëve:

• يَسْتَمِعُونَ – dëgjojnë me veshët e tyre, por jo me zemër e mendje.
• الصُّمّ – të shurdhërit, ata që nuk dëgjojnë të vërtetën.
• لَا يَعْقِلُونَ – nuk kuptojnë, nuk arsyetojnë.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) duke i thënë se disa nga idhujtarët vijnë dhe e dëgjojnë atë kur lexon Kuranin, por dëgjimi i tyre është vetëm me veshë, jo me zemër e mendje. Ata nuk e pranojnë të vërtetën dhe nuk përfitojnë nga ajo që dëgjojnë, sepse zemrat e tyre janë të mbyllura dhe mendjet e tyre nuk arsyetojnë.

Pastaj Allahu i bën pyetje retorike Profetit të Tij: "A mund t'i bësh të dëgjojnë të shurdhërit?" Kjo pyetje ka kuptimin e mohimit, pra: Ti nuk ke mundësi t'i bësh të dëgjojnë ata që janë të shurdhër nga zemra, ashtu siç nuk mund të bësh të dëgjojë një i shurdhër fizikisht, edhe nëse ai nuk kupton asgjë nga ajo që i thuhet. Pra, ti nuk ke mundësi t'i udhëzosh ata që vetë kanë zgjedhur të mos dëgjojnë dhe të mos kuptojnë, sepse udhëzimi i tyre është vetëm në duart e Allahut.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dëgjimi i Kuranit nuk është i mjaftueshëm për udhëzim, por duhet zemër e hapur dhe mendje që arsyeton; kush i mbyll këto, nuk përfiton nga dëgjimi.
2. Profeti Muhamed (paqja qoftë mbi të) nuk ka fuqi t'i udhëzojë njerëzit me vullnetin e tij, sepse udhëzimi i vërtetë është vetëm nga Allahu; kjo tregon se misioni i tij ishte vetëm përcjellja e mesazhit.
3. Njeriu duhet ta hapë zemrën dhe mendjen ndaj Kuranit, që të përfitojë nga drita e tij; kush e bën këtë, Allahu ia shton udhëzimin dhe e bën të kuptojë të vërtetën.
4. Ajeti na mëson se pengesa më e madhe për pranimin e së vërtetës nuk është mungesa e argumenteve, por kokëfortësia dhe mbyllja e zemrës ndaj udhëzimit hyjnor.