Сураи Йунус — Оят 66

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَلَا»: огоҳӣ ва таваҷҷуҳ додан аст, яъне «Огоҳ бошед!».

— «مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ»: ҳар он ки дар осмонҳо ва ҳар он ки дар замин аст.

— «يَدْعُونَ»: мехонанд, мепарастанд.

— «شُرَكَاءَ»: шарикон, яъне онҳое, ки ба Худо шарик месозанд.

— «الظَّنَّ»: гумон, тахмин.

— «يَخْرُصُونَ»: дурӯғ мегӯянд, беасос сухан мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Огоҳ бошед, ки ҳамаи касоне, ки дар осмонҳо ва замин ҳастанд — аз фариштагон, одамон ва ҷинҳо — ҳамагӣ махлуқ ва бандаи Худованданд ва танҳо Ӯ ба онҳо фармонравост. Пас касоне, ки ғайри Худо чизҳоеро ба шарикӣ мехонанд ва мепарастанд, дар ҳақиқат аз кадом шарик пайравӣ мекунанд? Онҳо дар воқеъ аз ҳеҷ шарике пайравӣ намекунанд, зеро Худо аз шарик доштанаш пок аст ва шарике дар рубубият надорад. Онҳо танҳо аз гумон ва хаёли худ пайравӣ мекунанд, ки гӯё ин бутҳо ва санамҳо онҳоро ба Худо наздик месозанд. Ва онҳо дар ин гуфторашон танҳо дурӯғ мегӯянд ва сухани беасос мезананд, чунки шарик сохтан ба Худо кори ботил ва нодуруст аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки тамоми махлуқот — дар осмон ва замин — бандаи Худованд ва таҳти фармонравоии Ӯ ҳастанд ва ҳеҷ кас аз худ ихтиёр надорад.

— Оят ширкро ботил месозад ва нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Худо бар асоси гумон ва дурӯғ аст, на бар асоси далел ва ҳақиқат.

— Ин оят моро ба сӯи тавҳид ва яккахудоӣ ҳидоят мекунад ва мефаҳмонад, ки танҳо Худо сазовори ибодат аст.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки аз пайравии гумон ва хаёлоти беасос дурӣ ҷӯем ва ҳақиқатро бо далел ва дониш ҷустуҷӯ кунем.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро ислом даини ҳақиқат ва равшанӣ аст ва Қуръон китоби ҳидоят ва роҳнамост ба сӯи роҳи рост.