Surja Junus — Ajet 93

Kuptimet e fjalëve:

• Bevve’na: E vendosëm, e sistemuam.
• Mubevve’a sidk: Vendbanim të mirë e të lavdërueshëm.
• Et-tajjibat: Gjërat e lejuara (hallall) dhe të pastra.
• El-ilmu: Dituria, këtu nënkuptohet Kur’ani dhe lajmet e librave të mëparshëm për profetin Muhamed (paqja qoftë mbi të).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon mirësinë e Tij ndaj bijve të Izraelit, duke i vendosur ata në një vendbanim të bekuar e të përshtatshëm në tokën e Shenjtë (Sirinë/Filistin) dhe në Egjipt, duke u dhënë atyre ushqime të lejuara e të pastra nga të mirat e tokës. Megjithatë, ata nuk u ndanë në çështjet e fesë së tyre, përveçse pasi u erdhi dituria – pra, pasi u zbrit Kur’ani që vërtetonte atë që gjendej në Teurat për profetin Muhamed (paqja qoftë mbi të) – ata u ndanë në grupe: disa besuan dhe disa mohuan. Allahu i Lartësuar i qetëson zemrat duke i thënë të Dërguarit të Tij (paqja qoftë mbi të) se Ai do të gjykojë mes tyre në Ditën e Kiametit për atë që ata u grindën në të, duke i shpërblyer besimtarët me Xhenet dhe duke i dënuar mohuesit me Zjarr.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Mirënjohja ndaj Allahut për begatitë e Tij është detyrë e çdo njeriu, sepse Ai i jep kujt të dojë nga të mirat e Tij, por shumë prej tyre i mohojnë këto begati.
2. Dallimi dhe përçarja pasi vjen dituria është shenjë e largimit nga e vërteta, prandaj muslimani duhet t’i përmbahet unitetit dhe vëllazërisë islame.
3. Dituria është argument kundër njeriut, jo justifikim për të – kush e di të vërtetën dhe e kundërshton, do të marrë dënim më të madh.
4. Drejtësia e Allahut është e përsosur: Ai nuk e lë asnjë padrejtësi pa u gjykuar në Ditën e Kiametit, ndaj besimtari duhet të jetë i durueshëm dhe t’ia lërë gjykimin Allahut.
5. Ky ajet tregon se Kur’ani është dituria e vërtetë që i bashkon njerëzit, jo ajo që i ndan – prandaj duhet t’i kthehemi atij në çdo mosmarrëveshje.