Сураи Йунус — Оят 94

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• شَكّ: шак, гумон, дудилагӣ.
• الْمُمْتَرِين: шаккунандагон, касоне ки дар ҳақиқат шубҳа мекунанд.
• يَقْرَءُونَ الْكِتَابَ: онҳое ки китобҳои осмониро мехонанд, яъне аҳли Таврот ва Инҷил.

1. Тафсири оят:

Агар ту — эй Паёмбар — дар бораи он чизе ки ба ту нозил кардаем, яъне Қуръон, шак ва дудилагӣ дошта бошӣ, пас аз онҳое бипурс, ки китобҳои пеш аз туро мехонанд — аз яҳудиён ва насрониён, ки Таврот ва Инҷилро мехонанд. Онҳо ба ту хабар медиҳанд, ки сифат ва нишонаҳои ту дар китобҳои онҳо навишта шудааст ва онҳо медонанд, ки он чизе ки ба ту нозил шудааст, ҳақ аст. Ҳамоно аз ҷониби Парвардигорат ҳақ ба ту расидааст, ки ҳеҷ шакке дар он нест. Пас ҳаргиз аз шаккунандагон набош.

Ин оят дар ҳақиқат барои тақвияти дили Паёмбар (с) ва устувор гардонидани яқини ӯст, на барои он ки ӯ воқеан шак дошта бошад. Зеро Паёмбар (с) ҳеҷ гоҳ дар ваҳйи Худо шак накардааст. Ин услуби хитоб дар Қуръон маъмул аст ва маънои он чунин аст: агар касе шак дошта бошад, роҳи рафъи шак ин аст, ки ба аҳли китоб муроҷиа кунад ва ҳақиқатро бидонад. Ҳақ аз ҷониби Парвардигорат омадааст ва он собиту устувор аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати Қуръон ва паёмбарӣ ҳатто дар китобҳои пешина низ тасдиқ шудааст, ки ин далели равшани дурустии ислом аст.
• Мусулмон бояд дар бораи Қуръон ва дини худ яқини комил дошта бошад ва ҳаргиз шак накунад.
• Ҳар касе ки дар ҷустуҷӯи ҳақиқат аст, метавонад ба далелҳо ва шаҳодатҳои аҳли китоб муроҷиа кунад ва ҳақро биёбад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақ аз ҷониби Худо меояд ва бояд онро бо дили устувор қабул кунем.
• Ислом дини яқин ва боварии комил аст, на дини шак ва гумон. Ҳар ки ба он пайваст, бояд бо яқини комил пайваст шавад.