Surat Hud — Ayat 68

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَغْنَوْا (yaghnaw): manggon, manggon lan urip kepenak ing sawijining panggonan.
• ثَمُود (Tsamud): jeneng kaum kang biyen manggon ing tlatah Hijr, antarané Syam lan Hijaz, kang diutus Nabi Shalih.
• بُعْدًا (bu'dan): adoh, tegesé adoh saka rahmat lan kabegjané Allah, utawa dadi laknat lan sirna.

1. Tafsiré ayat:

Allah SWT nyritakake kahanané kaum Tsamud sawisé padha ditumpes nganggo swara kang nggegirisi lan lindhu. Panggonan-panggonan kang biyen padha dienggoni, omah-omah kang megah, kebon-kebon kang subur, lan kabegjan kang padha dirasakake, saiki dadi sepi lan rusak. Kaya-kaya wong-wong mau ora tau manggon lan urip kepenak ing kono babar pisan. Kabeh kuwi sirna kanthi cepet, mung kari crita lan tilas kang dadi piwulang.

Banjur Allah paring pangeling-eling kanthi tembung "أَلَا" kanggo narik kawigaten: "Elinga, satemené kaum Tsamud kuwi wis kafir marang Pangerané." Padha nolak lan ora ngakoni kekuwasané Allah, uga ora nggatekake dakwahé Nabi Shalih. Merga saka kekafiran lan angkuhé kuwi, Allah nuli netepake paukuman: "Adoh banget saka rahmaté Allah kanggo kaum Tsamud!" Tegesé, padha dibuwang saka kabegjan, ditumpes, lan ora bakal bali marang kamulyan.

Ayat iki dadi pepeling kanggo sapa waé kang manggon ing donya iki: sepira gedhené kekuwatan, kasugihan, lan kemegahané sawijining umat, yèn padha kafir lan duraka marang Allah, kabeh kuwi bakal sirna tanpa tilas. Mung iman lan taqwa kang dadi dhasar keslametan.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Donya iki mung sakdermo lan ora langgeng. Kabegjan, kasugihan, lan kekuwatan bisa sirna ing sakcedhaking netra, mula aja padha gumantung marang donya waé.
• Kekafiran lan angkuh marang Allah iku dadi sabab utama karusakan sawijining umat. Mula, kudu tansah njaga iman lan taqwa.
• Kisahé kaum Tsamud dadi piwulang supaya manungsa gelem ngrungokake dakwah lan pituturé para nabi lan ulama.
• Allah iku Maha Adil lan Maha Kuwasa. Paukumané marang wong kang duraka mesthi kelakon, sanajan katon suwé.
• Ayat iki nuwuhake rasa wedi marang azabé Allah, lan ing wektu kang padha nuwuhake pangarep-arep marang rahmaté kanggo wong kang gelem taubat lan bali marang dalané Allah.
• Kanthi mangerteni crita umat-umat kang wis sirna, ati dadi luwih cedhak marang Al-Qur'an lan tambah tresna marang Islam, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang ngandhut piwulang kanggo kaslametané manungsa ing donya lan akhirat.