Surja Jusuf — Ajet 14

Kuptimet e fjalëve:

• عُصْبَةٌ (usbe): grup i fortë dhe i madh në numër.
• لَخَاسِرُونَ (le-hasirun): të humbur, të dështuar, pa vlerë dhe pa dobi.

Tefsiri i ajetit:

Vëllezërit e Jusufit (paqja qoftë mbi të) i thanë babait të tyre Jakubit (paqja qoftë mbi të), duke u betuar: "Pasha Allahun, nëse ujku e ha Jusufin, ndërsa ne jemi një grup i fortë dhe i madh në numër, atëherë me të vërtetë ne do të jemi njerëz të humbur dhe të dështuar, pa asnjë vlerë dhe dobi, sepse nuk do të kishim mundur ta mbronim atë nga ujku." Ata e thanë këtë për t'i siguruar babait të tyre se Jusufi është i sigurt në shoqërinë e tyre, duke u përpjekur që ta bindin atë që t'ia lejojë ta marrin me vete. Por në realitet, ata kishin plane të tjera në mendje, sepse ishin ata që do ta hidhnin në pus, jo ujku që do ta hante.

Përfitimet nga ajeti:

1. Kujdesi i madh i prindërve për fëmijët e tyre është një shenjë e mëshirës dhe dashurisë, dhe fëmijët duhet ta respektojnë këtë kujdes.
2. Njeriu duhet të jetë i sinqertë në fjalët e tij dhe të mos përdorë betime të rreme për të arritur qëllime të fshehta, sepse Allahu i di të gjitha sekretet.
3. Dinakëria dhe mashtrimi mund të duken se kanë sukses përkohësisht, por në fund e vërteta del në shesh dhe Allahu i ndihmon të drejtët.
4. Ky ajet na mëson se fjalët e bukura nuk mjaftojnë pa vepra të mira, dhe se një musliman duhet të jetë i qëndrueshëm në fjalë dhe vepra.