Йусуф сүрөсү — Аят 14

1. Сөздөрдүн маанилери:

• لَئِنْ — «эгер» деген шарттык байламта, бул жерде ант ичип айтылган сүйлөмдүн башы.
• أَكَلَهُ — «аны жеди» (б.а. Юсуфту жеп кетти).
• الذِّئْبُ — «карышкыр».
• عُصْبَةٌ — «топ», «көпчүлүк жамаат»; бул жерде он бир бир туугандын чогулушу.
• إِذًا — «анда», «ошондой болсо».
• لَخَاسِرُونَ — «сөзсүз зыян тартуучулар», «утулуп калуучулар».

1. Аяттын түшүндүрмөсү:

Юсуфтун ага-инилери атасы Якубга (алейхис-салам) кайрылып: «Эгер биз ондон ашуун күчтүү, бири-бирибизге жардам берүүчү топ болуп турсак да, карышкыр аны жеп кетсе, анда биз чындап эле зыян тарткан, эч кандай пайдасы жок, алсыз адамдарбыз» — деп айтышты. Алар бул сөздөрү менен атасынын жүрөгүн тынчтандырууну, Юсуфту өздөрү менен алып кетүүгө уруксат алууну көздөштү. Алар өздөрүнүн көптүгүнө, күчтүүлүгүнө ишенип, мындай нерсе болушу мүмкүн эместей көрсөтүштү. Бирок бул алардын ички ою башка экенин, атасын алдоону көздөгөндүгүн билдирген сөздөр эле.

1. Аяттан алынуучу пайдалар:

• Бул аят ата-энеге болгон мамиледе чынчылдыктын, ачык-айкын сүйлөөнүн маанилүүлүгүн көрсөтөт.
• Балдардын ата-энесин тынчтандырууга аракет кылышы — жакшы ниеттин белгиси, бирок ал ниет чын болушу шарт.
• Күч-кубат, көптүк адамды коркунучтан сактайт деген ой — Аллахтын каалоосу болмосо, эч нерсе кепилдик бере албастыгын эскертет.
• Ата-эне үчүн балдарынын коопсуздугу эң чоң тынчсыздануу экенин, ошондуктан аларга ишенимдүү, акылдуу мамиле кылуу керектигин үйрөтөт.
• Бул окуя аркылуу Куран адамдын жүрөгүндөгү ой менен тилиндеги сөздүн ортосундагы айырманы ачык көрсөтүп, акыйкатчыл болууга чакырат.