Surja Jusuf — Ajet 16

Kuptimet e fjalëve:

• Aishâ' (عِشَاءً): Koha e mbrëmjes, fillimi i natës.
• Jebkûn (يَبْكُونَ): Duke qarë, por këtu nënkuptohet të qarët e shtirur (të bërtiturat dhe vajtimet e rreme).

Tefsiri i Ajetit:

Vëllezërit e Jusufit (paqja qoftë mbi të) erdhën te babai i tyre Jakubi (paqja qoftë mbi të) në kohën e mbrëmjes, kur errësira kishte filluar të binte, duke qarë me zë të lartë dhe duke shfaqur dhimbje e pikëllim të madh. Ata e zgjodhën këtë orë të vonë të ditës qëllimisht, sepse errësira dhe lodhja e ditës do t'i bënin më të besueshme fjalët e tyre të rreme dhe do t'i jepnin më shumë peshë pretendimit të tyre se ujku e kishte ngrënë Jusufin. Ata nuk qanin nga pikëllimi i vërtetë, por vetëm sa e shtirnin të qarën për të mashtruar babanë e tyre të moshuar dhe për t'i fshehur krimin e tyre të rëndë. Ata donin që babai t'i besonte dhe të mos dyshonte në historinë e tyre të trilluar.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Nga ky ajet mësojmë se njeriu duhet të jetë i sinqertë në fjalë dhe vepra, sepse gënjeshtra dhe shtirja, sado e bukur që të duket, është një mëkat i madh që nuk i shpëton dot Allahut.
2. Ajeti na tregon se njeriu duhet të jetë i kujdesshëm dhe largpamës, e të mos i besojë çdo fjale që dëgjon, sidomos kur vjen nga njerëz që kanë interes personal.
3. Mësojmë se djalli mund t'i zbukurojë njerëzve veprat e këqija, prandaj duhet t'i lutemi Allahut që të na ruajë nga mashtrimet dhe dredhitë e tij.
4. Ajeti na bën të kuptojmë se durimi dhe besimi te Allahu janë çelësi i çdo problemi, ashtu siç bëri Jakubi (paqja qoftë mbi të) i cili u durua dhe iu drejtua Allahut me lutje.