Yusif surəsi — Ayə 17

﴿قَالُوا يَا أَبَانَا إِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوسُفَ عِندَ مَتَاعِنَا فَأَكَلَهُ الذِّئْبُ ۖ وَمَا أَنتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صَادِقِينَ﴾

Kəlmələrin mənaları:

• نَسْتَبِقُ – yarışmaq, qaçışda və ya ox atmaqda bir-biri ilə yarışmaq.
• مَتَاعِنَا – əşyalarımız, paltarlarımız və azuqələrimiz.
• بِمُؤْمِنٍ – inanan, təsdiq edən, doğru sayan.

Təfsir:

Yusifin qardaşları atası Yaquba (əleyhissalam) gəlib dedilər: "Ey atamız! Biz bu gün yarışmaq üçün getdik – qaçışda və ox atmaqda bir-birimizlə yarışırdıq. Yusifi isə əşyalarımızın, paltarlarımızın və azuqələrimizin yanında qoyduq ki, onları qorusun. O, bizdən bir az aralıda idi, biz də onu qorumaqda səhlənkarlıq etmədik. Lakin qısa bir müddət ərzində bir canavar gəlib onu yedi. Biz isə bu işdə günahkar deyilik, çünki onu təhlükəsiz yerdə qoymuşduq."

Sonra isə özlərinin bu sözlərinin ataları tərəfindən qəbul edilməyəcəyini bildirərək dedilər: "Sən bizə inanmayacaqsan, hətta biz doğru danışan olsaq belə. Çünki sən Yusifi çox sevirsən və onun başına bir iş gəldiyini eşidəndə bizə şübhə ilə yanaşacaqsan."

Bu sözlərində onlar həm özlərini təmizə çıxarmağa çalışır, həm də atalarının Yusifə olan dərin məhəbbətini əsas gətirərək onun qəlbində şübhə yaratmaq istəyirdilər. Lakin onların bu yalanı və hiyləsi Allahın elmi qarşısında gizli qalmadı. Allah Öz peyğəmbərini və onun səbrini mükafatlandıracağını və bu çətinliyin sonunu gözəl edəcəyini vəd etmişdi.

Bu hekayədən bizə böyük bir ibrət var: insan nə qədər hiylə qursa da, Allahın qəzası və hökmü hər şeyə qalib gəlir. Həmçinin, ata-ana övladlarına qarşı mərhəmətli və diqqətli olmalı, övladlar isə heç vaxt yalan danışmamalıdırlar, çünki yalan, nə qədər gizlənsə də, axırda üzə çıxar. Allah isə səbir edənlərin və O'na təvəkkül edənlərin yanındadır.