Surah Ar-Ra'd — Aya 36

Ma’anar Kalmomin Ayar:

• "Ma’ab" (مَآب): Komawa, ko makoma.

Tafsirin Ayar:

Waɗanda muka ba su Littafi (Taurata da Injila) daga cikin Yahudawa da Nasara, waɗanda suka yi imani da kai, ya Muhammad, kamar Abdullahi bn Salam da Najashi, suna farin ciki da abin da aka saukar maka na Alƙur’ani, domin ya zo daidai da abin da ke wurinsu na gaskiya. Amma daga cikin ƙungiyoyin kafirai waɗanda suka haɗa kai don yaƙar ka, akwai waɗanda ke musun wani ɓangare na abin da aka saukar maka, musamman abin da ya saba wa son zuciyarsu ko kuma abin da ya fallasa canjin da suka yi ga Littafinsu.

Ka gaya musu, ya Muhammad: "Ba abin da aka umarce ni da shi ba face in bauta wa Allah shi kaɗai, ba tare da in yi masa shirka da kome ba. Zuwa gare Shi kaɗai nake kira mutane, ba zuwa ga wani ba. Kuma zuwa gare Shi kaɗai komawata take a Lãhira." Wannan shi ne abin da Taurata da Injila suka zo da shi a asali, kuma shi ne addinin dukan annabawa.

Fa’idojin Ayar:

1. Imani da Alƙur’ani yana kawo farin ciki da natsuwa ga zuciya, domin shi ne abin da ya tabbatar da gaskiyar manzannin Allah da littattafan da suka gabata.
2. Rashin yarda da wani ɓangare na Alƙur’ani alama ce ta son zuciya da bin iska, ba bin gaskiya ba.
3. Babban manufar Musulunci guda ɗaya ce: bauta wa Allah shi kaɗai ba tare da shirka ba, da kira zuwa gare Shi, da sanin cewa komawa ga Allah ne a ƙarshe.
4. Aikin Annabi bai wuce isar da saƙo ba, kuma waɗanda suka yarda da gaskiya daga cikin mutanen Littafi suna jin daɗin Alƙur’ani domin ya tabbatar da abin da suka sani na gaskiya.