Сураи Ар-Рад — Оят 8

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تَحْمِلُ»: ҳомила мешавад, дар батн мегирад.

— «تَغِيضُ»: кам мекунад, коҳиш медиҳад.

— «الْأَرْحَامُ»: бачадонҳо (ҷамъи «раҳим»).

— «تَزْدَادُ»: зиёд мекунад, афзун мешавад.

— «بِمِقْدَارٍ»: бо андозаи муайян, бо тақдири муайян.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло медонад он чи ҳар зан дар батни худ ҳомила мешавад — писари ё духтар, солим ё нуқсоннок, сиёҳ ё сафед, як ё ду ва ё бештар. Ҳамчунин Ӯ медонад он чи бачадонҳо кам мекунанд ва он чи зиёд мекунанд: яъне муддати ҳомилагӣ камтар аз нӯҳ моҳ бошад ё бештар аз он, ё ин ки ҷанин пеш аз муддати муқарраршуда афтад ё баъдтар таваллуд шавад. Ҳамаи инро Аллоҳи Таъоло бо илми комили худ медонад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест. Ва ҳар чизе назди Ӯ бо андоза ва тақдири муайян аст — на камтар ва на зиёдтар аз он чи Ӯ муайян кардааст. Ҳама чиз дар илми Ӯ бо андозаи дақиқ муқаррар шудааст ва аз тақдири Ӯ берун намешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба шинохти бузургии илми Аллоҳи Таъоло ҳидоят мекунад, ки ҳатто чизи пинҳон дар батни модар аз Ӯ пӯшида нест. Ин боиси афзун шудани имон ва тавозуъ дар баробари Парвардигор мегардад.

— Оят нишон медиҳад, ки ҳама чиз дар ин ҷаҳон бо тақдир ва андозаи муайян аст; ин ба инсон оромиш медиҳад, ки ҳаёташ беҳуда ва беҳикмат нест.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниши инсон ва ҳикмати Парвардигор дар офариниш даъват мекунад, ки ин худ боиси қавӣ шудани имон ва муҳаббат ба Қуръони Карим мегардад.

— Доим ба ёд доштани назорати илми Аллоҳ моро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон нест.