Σούρα Ιμπραήμ — Στίχος 20

Το παράδειγμα των (καλών) πράξεων εκείνων που αρνήθηκαν την πίστη στον Κύριό τους είναι σαν εκείνο της στάχτης που τη χτύπησε ένας δυνατός άνεμος σε μια θυελλώδη μέρα (και έτσι εξαφανίστηκε). Δε θα μπορούν να πάρουν ή να βρουν τίποτα από ό,τι έκαναν (επειδή οι καλές πράξεις πρέπει να έχουν ως βάση τη σωστή πίστη στον Αλλάχ). Αυτό (που έκαναν από καλές πράξεις χωρίς αληθινή πίστη) είναι η (ξεκάθαρη) πλάνη που είναι πολύ μακριά (από την αλήθεια).

Δε βλέπεις (ω, άνθρωπε) ότι ο Αλλάχ δημιούργησε τους ουρανούς και τη Γη με την αλήθεια (και όχι άσκοπα); Αν θέλει, μπορεί να σας αφαιρέσει και να φέρει (αντί εσάς) μία νέα δημιουργία (που θα Τον υπακούει και θα Τον λατρεύει).

(Την Ημέρα της Κρίσεως) όλοι (οι άνθρωποι θα βγουν από τους τάφους τους και) θα παρουσιαστούν ενώπιον του Αλλάχ. Οι αδύναμοι θα πουν σ' αυτούς που ήταν αλαζονικοί: «Ήμασταν οι ακόλουθοί σας, θα μας προστατέψετε λοιπόν σε οτιδήποτε ενάντια στην τιμωρία του Αλλάχ;» Θα πουν (οι αλαζονικοί): «Αν μας είχε καθοδηγήσει ο Αλλάχ, θα σας είχαμε καθοδηγήσει (αλλά προτιμήσαμε την πλάνη και έτσι σας παραπλανήσαμε). Είναι το ίδιο και για μας και για σας, είτε δε θα μπορούμε να αντέξουμε το μαρτύριο, είτε θα υπομένουμε καρτερικά, δε θα υπάρχει για μας καμία διαφυγή!»

Κι όταν θα τελειώσει το θέμα (με το να μπουν οι πιστοί στον Παράδεισο και οι άπιστοι στη Φωτιά), ο Σατανάς θα πει: «Πράγματι, ο Αλλάχ σας είχε υποσχεθεί την αληθινή υπόσχεση, ενώ εγώ σας είχα υποσχεθεί, αλλά αθέτησα την υπόσχεσή μου σε σας. Δεν είχα καμιά εξουσία (ή δύναμη) πάνω σας, εκτός του ότι σας κάλεσα, κι εσείς με ακολουθήσατε. Οπότε μη με κατηγορείτε, αλλά κατηγορείστε τον εαυτό σας. Ούτε θα σας σώσω, ούτε θα με σώσετε. Απαρνούμαι τις πράξεις σας όταν με αποδίδατε πριν ως εταίρο στον Αλλάχ στη λατρεία (και στην υπακοή). Πράγματι, οι άδικοι θα έχουν ένα επώδυνο μαρτύριο.»