Сураи Ибрахим — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• يَسْتَحِبُّونَ: афзал медонанд, интихоб мекунанд.
• الْحَيَاةَ الدُّنْيَا: ҳаёти дунёи фонӣ.
• يَصُدُّونَ: бозмедоранд, монеъ мешаванд.
• سَبِيلِ اللَّهِ: роҳи Худо, яъне дини Ислом.
• يَبْغُونَهَا عِوَجًا: мехоҳанд он роҳро каҷ ва нодуруст нишон диҳанд.
• ضَلَالٍ بَعِيدٍ: гумроҳии дур аз ҳақ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касоне сухан мегӯяд, ки ҳаёти дунёи гузарондашавандаро бар ҳаёти охират афзал медонанд ва онро интихоб мекунанд. Онҳо неъматҳои зудгузари дунёро бо неъматҳои ҷовидони охират иваз мекунанд. Ҳамчунин, онҳо мардумро аз роҳи Худо — аз имон ба Худо ва пайравӣ аз паёмбарон — бозмедоранд ва монеъ мешаванд, ки касе ин роҳро пайравӣ кунад. Онҳо мехоҳанд роҳи Худоро каҷ ва нодуруст нишон диҳанд, то ки бо хоҳишҳои нафсонии худ мувофиқ бошад ва касе онро пайравӣ накунад. Чунин одамон дар гумроҳии дур аз ҳақ ва аз ҳамаи роҳҳои ҳидоят қарор доранд. Онҳо чунон дар гумроҳӣ ғарқ шудаанд, ки баромадан аз он барояшон душвор аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунёи фонӣ набояд моро аз ҳаёти ҷовидони охират ғофил кунад. Ҳаёти охират афзалтар ва боқӣ аст.
• Мусулмон бояд на танҳо худ роҳи ростро пайравӣ кунад, балки дигаронро низ ба ин роҳ даъват намояд ва аз боздоштан аз роҳи Худо дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки каҷ нишон додани роҳи Худо ва таҳриф кардани дини ӯ кори нодуруст ва сабаби гумроҳии дур аст.
• Ҳидоят неъмати бузурги Худост. Касе ки аз он рӯй гардонад, дар гумроҳии амиқ қарор мегирад. Пас бояд шукргузор бошем ва роҳи ростро устуворона пайравӣ кунем.
• Ин оят моро ба сӯи инсоф ва адолат дар паҳн кардани дини Худо ҳидоят мекунад, то ки мардум ба роҳи рост ҳидоят ёбанд ва аз гумроҳӣ наҷот пайдо кунанд.