ابراہیم سۈرىسى — ئايەت 42

1. مەنىسى چۈشەندۈرۈشكە تېگىشلىك سۆزلەر:

• "تَحْسَبَنَّ": گۇمان قىلماق، ئويلىماق.
• "غَافِلًا": بىخەۋەر، پەرۋاسىز.
• "يُؤَخِّرُهُمْ": ئۇلارنىڭ جازاسىنى كېچىكتۈرىدۇ.
• "تَشْخَصُ": ئېچىلىپ تىكىلىپ قېلىش، يۇمۇلماي قېلىش.
• "الْأَبْصَارُ": كۆزلەر.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئى پەيغەمبەر! زالىملارنىڭ قىلىۋاتقان ئىشلىرىدىن ئاللاھ بىخەۋەر دەپ ئويلىمىغىن. ئۇلار سېنى ۋە باشقا پەيغەمبەرلەرنى يالغانغا چىقىرىۋاتىدۇ، مۇئمىنلەرگە ئازار بېرىۋاتىدۇ ۋە باشقا گۇناھلارنى قىلىۋاتىدۇ. ئاللاھ تائالا ئۇلارنىڭ قىلمىشلىرىنىڭ ھەممىسىنى بىلىپ تۇرىدۇ، ھېچقايسىسى ئۇنىڭدىن مەخپىي قالمايدۇ. ئاللاھ ئۇلارنى جازالاشقا ئالدىراپ كەتمەيدۇ، بەلكى ئۇلارنىڭ جازاسىنى قىيامەت كۈنىگە كېچىكتۈرىدۇ. ئۇ كۈندە كۆزلەر قورقۇنچ ۋە ھەيۋەتتىن ئېچىلىپ تىكىلىپ قالىدۇ، ھېچ نەرسىنى يۇمۇپ قالالمايدۇ. ئۇلار ئۇ كۈندە كۆرىدىغان دەھشەتلىك ئازابلارنى كۆرۈپ، قورقۇنچتىن كۆزلىرىنى يۇمالمايدۇ.

بۇ ئايەت پەيغەمبەر ئەلەيھىسسالامغا ۋە بارلىق مۇئمىنلەرگە تەسەللى بېرىدۇ: زالىملارنىڭ زۇلۇمى ئۇزۇنغا سوزۇلسىمۇ، ئاللاھ ئۇلارنى جازاسىز قويمايدۇ. ئاللاھنىڭ ئۇلارنى جازالاشنى كېچىكتۈرۈشى ئۇنىڭ بىخەۋەرلىكىدىن ئەمەس، بەلكى ئۇلارغا تەۋبە قىلىش پۇرسىتى بېرىش ۋە ھېكمەتلىك سەۋەبلەر تۈپەيلىدىندۇر. شۇڭا مۇئمىنلەر زالىملارنىڭ زۇلۇمىدىن ئۈمىدسىزلىككە چۈشمەسلىكى، ئاللاھنىڭ ئادىل ھۆكۈمىگە ئىشەنچ قىلىشى كېرەك. ئاللاھ ھەر قانداق زۇلۇمنىڭ ھېسابىنى سورايدۇ، ھەر بىر مەزلۇمنىڭ ھەققىنى ئەسلىگە قايتۇرىدۇ. بۇ ئايەت بىزگە ئاللاھنىڭ ئادىللىقىغا ۋە ھېكمىتىگە بولغان ئىشەنچىمىزنى مۇستەھكەملەشنى، ھەر قانداق ئەھۋالدا سەۋر قىلىشنى ۋە ئاللاھنىڭ ۋەدىسىنىڭ ھەق ئىكەنلىكىنى ئەسلىتىدۇ.