Surat Al-Hijr — Ayat 20

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• مَعَايِشَ (ma'āyisy): wujud jamak saka "ma'īsyah", tegesé samubarang kang dadi sarana urip, kayata pangan, ombèn, sandhangan, lan liya-liyané.
• بِرَازِقِينَ (birāziqīn): wong-wong kang mènèhi rezeki. Tembung iki wujud jamak saka "rāziq", asalé saka tembung "rizq" kang tegesé rezeki.
• مَن لَّسْتُمْ لَهُ بِرَازِقِينَ (man lastum lahu birāziqīn): wong-wong kang kowé dudu wong kang mènèhi rezeki marang dhèwèké.

2) Katrangané ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhakaké yèn Panjenengané wis nyawisaké ing bumi iki samubarang kang bisa kanggo nyukupi uripé manungsa. Kabeh kang ana ing bumi, kayata tetuwuhan, kéwan, lan sakèhing sarana panguripan liyané, iku kabèh wis dicawisaké déning Allah supaya manungsa bisa urip lan nglakoni uripé ing donya iki.

Ora mung manungsa, nanging uga makhluk-makhluk liya kang ana ing sakupengé manungsa, kayata anak-anak, batur, kéwan piaraan, lan sapanunggalané, iku kabèh uga wis dicukupi rezekiné déning Allah. Manungsa iku ora kudu rumangsa dadi kang mènèhi rezeki marang sapa waé. Sebab sejatiné, kang mènèhi rezeki marang kabèh makhluk iku mung Allah SWT. Manungsa iku mung dadi jalaran utawa sarana, nanging dudu kang sejati mènèhi rezeki.

Dadi, ayat iki ngélingaké marang manungsa yèn kabèh rezeki iku saka Allah. Manungsa ora kena sombong rumangsa bisa nyukupi kabutuhané dhéwé utawa kabutuhané wong liya. Kabèh iku mung saka kanugrahan lan kamurahané Allah SWT.

3) Piwulang lan faédah saka ayat iki:

• Ayat iki nuduhaké gedhéné kamurahané Allah SWT marang manungsa, amarga Panjenengané wis nyawisaké kabèh sarana panguripan ing bumi iki.
• Ayat iki mulang marang manungsa supaya ora sombong lan ora rumangsa dadi kang mènèhi rezeki, amarga sejatiné Allah iku Maha Paring Rezeki marang kabèh makhluk.
• Ayat iki nuwuhaké rasa syukur marang Allah, amarga kabèh kang kita rasakaké ing donya iki iku wujud kanugrahan saka Panjenengané.
• Ayat iki ngélingaké yèn tanggung jawab kita marang anak, kulawarga, lan wong-wong kang ana ing sakupeng kita iku mung minangka sarana, dudu sumber rezeki kang sejati.
• Ayat iki ndadèkaké kita luwih percaya marang janjiné Allah, yèn Panjenengané ora bakal nglirwakaké makhluké, lan mesthi bakal nyukupi kabutuhané saben makhluk kang ana ing bumi iki.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah ngupaya lan nyambut gawé, nanging atiné tetep gumantung marang Allah, amarga mung Panjenengané kang Maha Paring Rezeki.