Сураи Аль-Хиджр — Оят 74

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «سِجِّيل»: санги сахти гиливу сангӣ, ки ба он оташ даргиронда шуда буд.

— «عَالِيَهَا»: болои он шаҳрҳо.

— «سَافِلَهَا»: поёни он шаҳрҳо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Лут (алайҳис-салом) дар гуноҳи зишт ва фисқу фуҷур исрор карданд ва ба ҳушдорҳо гӯш надоданд, Аллоҳ таоло онҳоро ба азоби сахт гирифтор кард. Ӯ шаҳрҳои онҳоро зеру зибар кард — болои онҳоро поён ва поёни онҳоро боло гардонд. Ҷабраил (алайҳис-салом) он заминҳоро бо сокинонашон аз ҷои худ канда, ба осмон бардошт ва сипас бо шитоб ба сӯи замин партофт, то ки онҳо сарнагун шуданд. Баъд аз он бар онҳо сангҳои сахти гилин борид, ки аз ҷинси санги пухта ва сахт буданд. Ин азоб ба онҳое ҳам расид, ки дар он шаҳрҳо набуданд ва берун буданд — онҳо низ аз ин сангҳо зарар диданд. Ҳамин тавр Аллоҳ он қавми гуноҳкорро нест кард ва ин сарнавишт ибратест барои ҳамаи наслҳо.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло одил аст ва гуноҳкоронро ҷазо медиҳад, ҳатто агар онҳо қудратманд бошанд ҳам.

— Аз ин ҳодиса мефаҳмем, ки фисқу фуҷур ва гуноҳҳои кабира сабаби ҳалокати ҷамъият мегарданд.

— Ин оят моро ба тавба ва итоати Аллоҳ таоло даъват мекунад, то ки аз азоби Ӯ наҷот ёбем.

— Қудрати Аллоҳ таоло номаҳдуд аст; Ӯ метавонад шаҳрҳоро зеру зибар кунад ва аз осмон санг борад.

— Ин ҳодиса ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва рисолатҳои осмонӣ бовар кунем ва аз роҳи онҳо пайравӣ намоем, то ба сарнавишти қавми Лут гирифтор нашавем.

— Қуръон ҳақиқатро баён мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд; пас биёед ба он гӯш диҳем ва амал кунем, то дар дунёву охират саодатманд гардем.