سوره حجر — آیه 77

معانی کلمات:

• «آیة»: نشانه، عبرت و دلالت روشن.
• «للمؤمنین»: برای کسانی که به خدا و رسولش ایمان آوردهاند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از بیان سرگذشت قوم لوط و عذاب هولناکی که بر آنان نازل شد، در این آیه میفرماید: به راستی در این ماجرا و آنچه بر این قوم گناهکار آمد، نشانه و عبرتی بزرگ برای مؤمنان است. آنان که با دیده بصیرت مینگرند و به خدا و رسولش ایمان دارند، از این واقعه پند میگیرند و میدانند که سنت خداوند در هلاکت ظالمان و نجات بندگان صالح، تغییرناپذیر است. ویرانههای شهرهای قوم لوط بر سر راه مسافران باقی ماند تا برای همیشه نشانهای زنده از عاقبت گناه و سرکشی باشد، و مؤمنان با تأمل در آن، ایمان خود را استوار سازند و از معاصی دوری گزینند. این آیه تأکید میکند که عبرتگیری مخصوص کسانی است که دلهایشان به نور ایمان روشن است و حقایق را با چشم دل درمییابند.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان، زمینهساز بصیرت و عبرتپذیری است؛ مؤمن از هر نشانهای در جهان هستی پلی به سوی شناخت خدا و تقویت یقین میسازد.
• تاریخ امتهای گذشته، مدرسهای بزرگ برای مؤمنان است تا با مطالعه سرنوشت ظالمان، راه حق را با اطمینان بیشتری بپیمایند.
• این آیه مایه آرامش و امید مؤمنان است که خداوند همواره یار و یاور آنان است و عاقبت نیک از آنِ پرهیزکاران خواهد بود.
• توجه به عذابهای الهی در گذشته، انسان را به شکرگزاری نعمت ایمان و هدایت فرا میخواند و او را از غرور و سرکشی بازمیدارد.