Surat Al-Hijr — Ayat 81

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• آتَيْنَاهُمْ : padha Ingsun paringi marang wong-wong mau.
• آيَاتِنَا : tandha-tandha kekuwasaningsun, kalebu unta wadon kang metu saka watu.
• مُعْرِضِينَ : padha mlengos, ora nggatekake, lan nyingkiri.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT nyritakake bab kaum Tsamud, yaiku umate Nabi Shalih AS. Allah wis maringi wong-wong mau tandha-tandha kang cetha minangka bukti yen Nabi Shalih iku pancen utusane Allah. Salah sijine tandha kang gedhe yaiku unta wadon kang metu saka watu, minangka mukjizat kang ora bisa ditindakake dening manungsa biasa. Tandha-tandha iki mesthine bisa nuntun wong-wong mau supaya percaya lan manut marang Allah lan rasule.

Nanging, sanajan wis diwenehi bukti-bukti kang cetha, kaum Tsamud tetep wae ora gelem nggatekake. Wong-wong mau malah mlengos, ora mikirake tandha-tandha mau, lan ora nganggep babar pisan. Dheweke ora njupuk pelajaran saka mukjizat kang wis ana ing ngarepe, lan ora ngandel marang kebeneran kang digawa dening Nabi Shalih. Sikap mlengos lan ora peduli iki dadi sebabe wong-wong mau kena azab.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Welas lan Maha Ngerti, mulane asring maringi tandha-tandha supaya manungsa bisa bali menyang dalan kang bener.
• Tandha-tandha lan bukti kebeneran iku ora ana gunane yen manungsa ora gelem mbukak ati lan pikirane.
• Wong kang mlengos saka ayat-ayat Allah bakal rugi dhewe, amarga ora entuk pituduh lan keslametan.
• Kita kudu tansah mbukak ati, nggatekake, lan mikirake tandha-tandha kekuwasan Allah, supaya bisa tambah iman lan taqwa.
• Kisah umat-umat kang kepungkur dadi pelajaran supaya kita ora nglakoni tumindak kang padha, yaiku nyingkiri lan nglirwakake pituduh Allah.