Сураи Аль-Хиджр — Оят 96

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَجْعَلُونَ»: қарор медиҳанд, месозанд.

— «إِلَٰهًا آخَرَ»: маъбуди дигар, яъне ширк меоранд.

— «فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ»: ба зудӣ хоҳанд донист, яъне оқибати амали худро хоҳанд фаҳмид.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳест, ки бо Аллоҳ таоло маъбуди дигареро шарик месозанд ва ба ғайри Ӯ ибодат мекунанд. Онҳо ба ҷои Аллоҳи ягона бутҳо ва дигар чизҳоро парастиш менамоянд. Аллоҳи таоло ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад, ки Ӯ кофии ӯст дар муқобили ин мушрикон ва масхаракунандагон. Ба зудӣ ин одамон оқибати бади амали худро хоҳанд донист — ҳам дар ин дунё ва ҳам дар охират. Онҳо ҷазои ширки худро мебинанд ва мефаҳманд, ки роҳи онҳо хато будааст.

1. Фоидаҳои оят:

— Аллоҳ таоло бандагони худро танҳо намегузорад ва онҳоро дар муқобили душманон ва масхаракунандагон ҳимоя мекунад.

— Ширк — гуноҳи бузург ва сабаби ҳалокат аст, ва ҳар кас бояд аз он дурӣ ҷӯяд.

— Ҳар амале оқибате дорад; некӣ савоб ва бадӣ ҷазо мегирад.

— Оят моро ташвиқ мекунад, ки танҳо Аллоҳро ибодат кунем ва ба Ӯ ягона имон оварем.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳақиқат дер ё зуд ошкор мешавад ва ҳақ бар ботил ғолиб мегардад.