Surah An-Nahl — Talata 117

Paliwanag ng mga Salita:

• Matā’un (متاع): pansamantalang kasiyahan o bagay na tinatamasa sa mundo.
• Qalīl (قليل): kaunti, maliit, at panandalian lamang.
• ‘Adhābun (عذاب): matinding parusa o pagdurusa.
• Alīm (أليم): masakit at nakapipighati.

Interpretasyon ng Talata:

Ang kanilang tinatamasa sa mundong ito—sa pamamagitan ng pagsunod sa kanilang mga pagnanasa at pagtalikod sa katotohanan—ay isang panandaliang kasiyahan lamang na tila kaunting bagay na nawawala agad. Hindi ito nagtatagal, at sa kabila ng kanilang pag-aakalang sila ay nasa mabuting kalagayan, ang kanilang gantimpala sa Kabilang Buhay ay isang masakit at matinding parusa na walang katapusan. Ang kanilang kasiyahan sa mundo ay hindi katumbas ng kaparusahang naghihintay sa kanila, sapagkat ang mundo ay panandalian samantalang ang Kabilang Buhay ay walang hanggan.

Mga Aral at Bunga:

1. Ang mundo ay isang pansamantalang yugto lamang; ang tunay na tagumpay ay nasa Kabilang Buhay, kaya hindi dapat mailigaw ang isang tao ng mga pansamantalang aliw dito.
2. Ang pagsunod sa masamang hilig at pagpapakasasa sa mga ipinagbabawal ay nagdudulot ng matinding kaparusahan, kaya nararapat na mag-ingat at magsisi bago pa huli.
3. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin na ang kasiyahan ng mundo ay hindi dapat maging dahilan upang kalimutan ang tungkulin sa Allah; sa halip, dapat nating gamitin ang ating panahon sa pagsamba at paggawa ng mabuti upang makamit ang Kasiyahan ng Allah at ang Kanyang Paraiso.
4. Ang pag-alaala sa parusa ng Allah ay nagpapalalim sa ating takot at pag-asa, na nagtutulak sa atin na maging matatag sa pananampalataya at iwasan ang mga bagay na magdadala sa atin sa kapahamakan.