Сураи Ан-Нахль — Оят 117

1. Маънои калимаҳо:

• مَتَاعٌ (матоъ): молу дунё, баҳрамандӣ ва неъмати гузаро.
• قَلِيلٌ (қалил): кам, андак, ночиз.
• عَذَابٌ أَلِيمٌ (азобун алим): азоби дардовар ва сахт.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи онҳоест, ки бо пайравии ҳавои нафс ва хоҳишҳои худ роҳи ҳақро тарк мекунанд. Онҳо дар дунё аз неъматҳои он баҳра мегиранд, аммо ин баҳрамандӣ бисёр кам ва гузаро аст — мисли сояе, ки зуд нест мешавад. Он чизе, ки онҳо дар дунё ба даст меоранд, на арзиши ҳақиқӣ дорад ва на давомнок аст. Ва дар охират барои онҳо азоби дардовар ва сахт омода аст, ки аз гуноҳҳо ва саркашии онҳо сарчашма мегирад. Яъне, лаззати гуноҳ дар дунё танҳо як лаҳза аст, аммо ҷазои он дар охират абадӣ ва дардовар хоҳад буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъматҳои дунё гузаро ва ночиз ҳастанд ва набояд ба онҳо дил бастем.
• Ваъдаи азоби дардовар барои гуноҳкорон адолати Худоро нишон медиҳад ва моро аз нофармонӣ бозмедорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти охират абадӣ аст ва бояд барои он кӯшиш кунем, на барои лаззатҳои зудгузари дунё.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро ҳар кас метавонад пеш аз марг роҳи худро иваз кунад ва аз азоби дардовар наҷот ёбад.
• Ин оят муҳаббати ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худо бо раҳмат ва адолат роҳи наҷотро нишон медиҳад ва моро аз оқибати бад огоҳ месозад.