سورت نحل — آیت 21

د معناګانو بیان:

• أَمْوَاتٌ: مړه شيان، بې ژونده.
• غَيْرُ أَحْيَاءٍ: هغه مړه چې بيا به ژوندي نه شي؛ يعني د هغو مړو خلاف چې وروسته به يې ژوند وي (لکه نطفه او هګۍ).
• يَشْعُرُونَ: پوهېږي، احساس کوي.
• أَيَّانَ: کله، په کوم وخت کې.
• يُبْعَثُونَ: راپورته کول، ژوندي کول (د قيامت په ورځ).

د آيت تفسير:

دا هغه معبودان دي چې مشرکان يې له الله پرته عبادت کوي؛ دوی مړه دي، هېڅ ژوند نه لري، او نه يواځې دا چې مړه دي، بلکې د دوی له مرګ وروسته به هېڅکله ژوندي هم نه شي. د دوی په مقابل کې هغه مړه شيان لکه نطفه او هګۍ شته چې په راتلونکي کې ژوند ترلاسه کوي، خو دا بتان هېڅ ډول ژوند نه لري او نه به يې ولري. دوی نه پوهېږي چې کله به د قيامت په ورځ راپورته کېږي، ځکه چې دوی هېڅ شعور او ادراک نه لري. په حقيقت کې دوی به د خپلو عبادت کوونکو سره يو ځای راپورته کېږي، تر څو د دوی ټول په اور کې وغورځول شي او سزا وويني.

فايدې:

1. دا آيت د شرک باطل والی ښيي؛ ځکه چې هغه څوک چې مړ او بې شعوره وي، هېڅکله د عبادت وړ نه دی. عبادت يواځې هغه ذات ته شايسته دی چې ژوندی، تل پاتې او د هر څه ساتونکی وي.
2. په دې آيت کې د قيامت د ورځې د راتګ تصديق شوی دی؛ هغه ورځ چې ټول به راپورته کېږي، او د حق او باطل پلويان به سره جلا کېږي.
3. دا آيت مسلمان ته دا درس ورکوي چې خپل توکل يواځې پر الله وکړي، ځکه چې له هغه پرته هر څه کمزوري او بې وسه دي، او هغه ذات چې ژوند او مرګ يې په لاس کې دی، همغه د عبادت او اطاعت مستحق دی.
4. په دې کې د مشرکانو د بې عقلي ښکارندويي ده چې هغه شيان عبادت کوي چې نه ګټه درکولی شي، نه ضرر، او نه هم د قيامت له پېښو خبر دي. دا د عقل او فطرت خلاف عمل دی.