Surja En-Nehl — Ajet 84

Kuptimet e fjalëve:

• شَهِيدًا: dëshmitar, që është i dërguari i popullit të tij dhe dëshmon për besimin ose mosbesimin e tyre.
• لَا يُؤْذَنُ: nuk u lejohet, nuk u jepet leja.
• وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ: nuk kërkohet prej tyre që të kërkojnë falje apo të bëjnë vepra që e kënaqin Zotin; pra, nuk u jepet mundësia për t’u kthyer në jetën e kësaj bote.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i thotë Pejgamberit të Tij (salallahu alejhi ve selam) që t’ua kujtojë njerëzve Ditën e Kiametit, kur Ai do të ngjallë nga çdo popull të dërguarin e tij, i cili do të dëshmojë për ata që besuan dhe për ata që mohuan. Pas kësaj dëshmie, atyre që nuk besuan nuk do t’u lejohet të kërkojnë ndjesë për atë që kanë bërë, as nuk do të kërkohet prej tyre që të përpiqen ta kënaqin Zotin e tyre me pendim dhe vepra të mira, sepse koha e veprave ka përfunduar dhe ka ardhur koha e llogarisë dhe shpërblimit. Ata nuk do të kthehen në dynja për të punuar vepra të mira, sepse ajo botë është botë e llogarisë, jo botë e veprave.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dëshmia e të dërguarve ndaj popujve të tyre është dëshmi e drejtë dhe e plotë, sepse ata janë më të ndershmit dhe më të sinqertit ndaj njerëzve.
2. Pendimi dhe kërkimi i faljes kanë kohë të caktuar; kush e humb atë kohë në dynja, nuk do ta gjejë në ahiret.
3. Ajeti na nxit që ta shfrytëzojmë jetën e dynjasë për t’u penduar dhe për të bërë vepra të mira, para se të vijë Dita kur pendimi nuk do të pranohet.
4. Drejtësia e Allahut është e përsosur; Ai nuk i lë njerëzit pa dëshmitarë dhe pa argumente, por i dërgon të dërguarit për t’i udhëzuar dhe për t’u dhënë argumente të qarta.