Сураи Ан-Нахль — Оят 84

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَبْعَثُ: бармеангезонем, зинда мегардонем ва мефиристем.
• شَهِيدًا: гувоҳ; дар ин ҷо маънои паёмбар ва расули он уммат аст, ки бар имон ва куфри мардумаш гувоҳӣ медиҳад.
• لَا يُؤْذَنُ: иҷозат дода намешавад.
• يُسْتَعْتَبُونَ: аз онҳо талаб карда намешавад, ки Худоро хушнуд созанд ё узр оваранд; калимаи «عُتبى» ба маънои хушнудсозӣ ва ризои Худост.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят рӯзи қиёматро ба ёд меоварад ва мефармояд, ки дар он рӯз аз ҳар уммат паёмбари онҳоро ҳамчун гувоҳ бармеангезад. Он паёмбар бар имон ва амали некӯкори мардумаш ва бар куфру амали бади кофирон гувоҳӣ медиҳад. Пас аз он гувоҳӣ дода шудан, ба кофирон иҷозат дода намешавад, ки узр оваранд ё баҳона ҷӯянд, зеро вақти амал ва узрхоҳӣ дар дунё гузаштааст. Ҳамчунин аз онҳо талаб карда намешавад, ки барои хушнудии Парвардигорашон амали некӯ анҷом диҳанд ё ба Ӯ тавба кунанд, чунки он ҷо ҷои ҳисоб аст, на ҷои амал. Ҳамин тавр, кофирон дар он рӯз дар ҳолати ҳайрат ва надомат мемонанд, бе он ки роҳи баргашт ё узри қабулшаванда дошта бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешавад:

• Рӯзи қиёмат рӯзи адолати комил аст; ҳеҷ кас бегувоҳ ва беҳисоб намемонад.
• Ҳар уммат паёмбари худро дорад, ки бар онҳо гувоҳӣ медиҳад; ин моро водор мекунад, ки паёмбари худро бишиносем ва аз ӯ итоат кунем.
• Дунё ҷои амал ва тавба аст; пас бояд пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба сӯи Худо тавба кунем ва амали солеҳ анҷом диҳем.
• Кофирон дар охират на метавонанд узр оваранд ва на ба онҳо муҳлат дода мешавад; ин боиси он мегардад, ки мо ҳақро қабул кунем ва аз куфру саркашӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон ва паёмбарон имон оварем ва аз онҳо пайравӣ кунем, то дар он рӯзи бузург бо рӯйи сафед ва бо гувоҳии некӯ барои мо баромад кунанд.
• Инчунин ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ба бандагони худ зулм намекунад, балки ҳар касро тибқи амалаш ҷазо медиҳад.