ซูเราะฮฺ อัน-นัฮล์ — อายะฮฺ 94

คำอธิบายคำศัพท์:

• دَخَلًا หมายถึง การหลอกลวง การทุจริต หรือการทำให้คำสาบานเป็นเครื่องมือสำหรับการทรยศและหักหลัง
• فَتَزِلَّ قَدَمٌ หมายถึง เท้าลื่นไถล ใช้เป็นอุปมาเปรียบเทียบถึงการหลงผิดหลังจากที่เคยอยู่ในหนทางที่ถูกต้อง
• ثُبُوتِهَا หมายถึง ความมั่นคงและการยืนหยัดอย่างมั่นคง
• السُّوءَ หมายถึง ความชั่วร้ายหรือการลงโทษที่เลวร้าย
• صَدَدتُّمْ หมายถึง การขัดขวาง การกีดกัน หรือการหันเหออกจากหนทาง

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ทรงห้ามมิให้บรรดาผู้ศรัทธานำคำสาบานของพวกเขามาใช้เป็นเครื่องมือในการหลอกลวงและหักหลังซึ่งกันและกัน โดยทรงเน้นย้ำถึงโทษของการกระทำเช่นนี้ว่า จะทำให้เท้าลื่นไถลออกจากหนทางที่เที่ยงตรง หลังจากที่เคยยืนหยัดมั่นคงอยู่บนนั้นแล้ว เปรียบเสมือนผู้ที่เคยยืนอย่างมั่นคงแล้วเกิดการพลาดพลั้งล้มลง

การละเมิดคำสาบานและการใช้มันเป็นเครื่องมือหลอกลวงนั้น จะนำมาซึ่งการลงโทษอันเลวร้ายในโลกนี้ เพราะเมื่อผู้คนเห็นการทรยศหักหลังของพวกเขา พวกเขาก็จะถูกกีดกันออกจากหนทางของอัลลอฮ์ และจะไม่ไว้วางใจในศาสนาอิสลาม อีกทั้งยังเป็นการทำให้ภาพลักษณ์ของศาสนาเสื่อมเสีย และในโลกหน้า พวกเขาจะได้รับการลงโทษอันยิ่งใหญ่และเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

บทเรียนและคุณประโยชน์ที่ได้รับ:

1. ความซื่อสัตย์และการรักษาคำพูดเป็นพื้นฐานสำคัญของศรัทธา ผู้ที่รักษาสัญญาย่อมเป็นที่ไว้วางใจของผู้อื่น และเป็นแบบอย่างที่ดีในการเผยแพร่ศาสนา
2. การทรยศหักหลังไม่เพียงแต่ทำลายตนเองเท่านั้น แต่ยังเป็นอุปสรรคขัดขวางผู้อื่นจากการเข้าสู่หนทางของอัลลอฮ์ด้วย เพราะผู้คนจะมองเห็นความไม่น่าไว้วางใจของมุสลิม
3. อิสลามให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อความน่าเชื่อถือและความซื่อตรง เพราะสิ่งเหล่านี้คือสะพานเชื่อมสู่หัวใจของผู้คน และเป็นปัจจัยสำคัญในการเชิญชวนสู่อิสลาม
4. การรักษาคำมั่นสัญญาเป็นเครื่องหมายของความยำเกรง และเป็นเหตุให้อัลลอฮ์ทรงปกป้องผู้ศรัทธาจากการหลงผิดและการลงโทษทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
5. มุสลิมผู้แท้จริงต้องเป็นผู้ที่ผู้คนไว้วางใจในคำพูดและการกระทำของเขา ดังที่ท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ทรงได้รับสมญานามว่า "อัล-อามีน" (ผู้ซื่อสัตย์) ก่อนการเป็นศาสนทูตเสียอีก