Sura Al-Isra — Werset 100

Znaczenie słów:

• Chaza'in – skarbce, magazyny, miejsca przechowywania dóbr.
• Rahmati Rabbi – miłosierdzia mojego Pana, czyli Jego zaopatrzenia i dobrodziejstw.
• Amsaktum – wstrzymalibyście, powstrzymalibyście się od dawania.
• Chaszjat al-infak – z obawy przed zubożeniem, przed wyczerpaniem się zasobów.
• Katur – skąpy, oszczędny do przesady, o ciasnej dłoni.

Tafsir:

Powiedz, o Proroku, tym bałwochwalcom, którzy odmawiają uznania twojego posłannictwa i nie wierzą w zaopatrzenie Boga: Gdybyście wy posiadali klucze do skarbców miłosierdzia waszego Pana – czyli całe Jego zaopatrzenie, które nigdy się nie kończy i nie wyczerpuje – to i tak wstrzymalibyście się od dzielenia się nim z innymi, z obawy, że się ono skończy i sami popadniecie w biedę. Taka jest natura człowieka – jest on z natury skąpy i ciasny w wydawaniu tego, co posiada, chyba że Bóg obdarzy go wiarą i uchroni przed tą przywarą. Wiara bowiem skłania człowieka do hojności i wydawania z nadzieją na nagrodę u Boga, a nie z lęku przed zubożeniem.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Pokora i uznanie ograniczeń człowieka – werset uczy nas, że człowiek z natury jest słaby i skąpy, a prawdziwym Dawcą i Szafarzem wszelkich dóbr jest wyłącznie Bóg. To On rozdaje zaopatrzenie według swojej mądrości, a my nie mamy nad tym żadnej kontroli.
2. Zachęta do ufności Bogu – skoro skarbce miłosierdzia należą wyłącznie do Boga i nie wyczerpują się, to nie powinniśmy obawiać się wydawania z tego, co On nam dał. Bóg zapewnia zaopatrzenie swoim sługom, a hojność nie uszczupla majątku – przeciwnie, jest przyczyną błogosławieństwa.
3. Piękno wiary w sercu – wiara uwalnia człowieka od choroby skąpstwa i czyni go hojnym, ponieważ wierzący wie, że to, co wydaje, nie ginie, lecz jest przechowywane u Boga, a nagroda za nie jest pewna. To wiara zamienia lęk przed biedą w nadzieję na Bożą łaskę.
4. Krytyka przywiązania do dóbr materialnych – werset ukazuje, jak bardzo człowiek może być przywiązany do tego, co posiada, i jak łatwo zapomina o tym, że wszystko należy do Boga. To skłania nas do refleksji nad naszym stosunkiem do majątku i do naśladowania hojności Proroka, który był najhojniejszym z ludzi, zwłaszcza w miesiącu Ramadan.