Сураи Аль-Исра — Оят 100

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• Хазоин — ҷамъи «хазина», яъне ганҷҳо, захираҳо ва манбаъҳои нигаҳдории неъматҳо.
• Раҳмати Раббӣ — марҳамат ва ризқи Парвардигорам, ки бепоён ва тамомнашаванда аст.
• Амсактум — боздоштед, нигаҳ доштед, яъне аз даҳшати тамом шудан чизе намедодед.
• Имсоқ — даст кашидан аз инфиқоқ ва сарф кардан.
• Қатур — бахил, тангдаст, касе ки дороии худро бо сахтӣ медиҳад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон бигӯ: агар шумо худ соҳиби ганҷҳои раҳмати Парвардигори ман мебудед — он раҳмате, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва кам намегардад — боз ҳам аз тарси он ки мабодо тамом шавад ва шумо фақир гардед, аз бахшидан ба дигарон даст мекашидед ва чизе намедодед. Ва ин хислати инсон аст, ки ба дороии худ бахил аст, магар касе ки Худованд бо имон ва яқин ӯро ҳифз кунад; чунин шахс ба умеди савоби Худованд саховат мекунад ва аз дороии худ дар роҳи Худо сарф менамояд. Пас агар шумо — ки дороии маҳдуди дунёӣ доред — ин қадар бахилед, чӣ гуна тасаввур мекунед, ки агар ганҷҳои бепоёни раҳмати Худоро дар даст доштед, чӣ мекардед? Ин оят нишон медиҳад, ки бахилӣ хислати табиии инсон аст ва танҳо имон ва таваккул ба Худованд одамро аз он раҳо месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон табиатан бахил ва тангдаст аст, аммо имон ва таваккул ба Худованд ӯро саховатманд мегардонад.
• Раҳмати Худованд бепоён аст ва ҳеҷ гоҳ тамом намешавад; бинобар ин банда бояд ба ҷойи тарси фақир шудан, ба умеди савоби Худо сарф кунад.
• Саховат ва инфиқоқ дар роҳи Худо нишонаи қавӣ будани имон ва яқин ба ваъдаҳои Худованд аст.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки аз бахилӣ даст кашем ва бо дили кушод ба дигарон кӯмак расонем, зеро Худованд дороии ҳақиқӣ ва раҳмати бепоён танҳо аз они Ӯст.