Surja El-Isra — Ajet 100

Kuptimi i fjalëve:

• Khaza'in (خَزَائِن): Depot ose thesaret.
• Rahmeti (رَحْمَة): Këtu nënkuptohet begatia dhe furnizimi i Zotit.
• Emsaktum (أَمْسَكْتُمْ): Do të mbanit, do të pengonit (dorën tuaj nga dhënia).
• Hashjetel-infak (خَشْيَةَ الْإِنفَاق): Nga frika se mos varfëroheni duke dhënë.
• Katuran (قَتُورًا): Dorështrënguar, koprac, shumë i kursyer.

Tefsiri i ajetit:

Thuaju, o Muhamed, atyre që mohojnë dhe të habiten nga mëshira e Zotit: Edhe sikur t'i kishit në dorë depot e begative të Zotit tim, që nuk shterojnë kurrë, ju do të mbanit dorën nga dhënia dhe nuk do të jepnit asgjë për të tjerët, nga frika se mos varfëroheni dhe ju mbarohet ajo që keni. Kjo është natyra e njeriut – ai është dorështrënguar dhe koprac nga vetvetja, përveç atij që Zoti e ka ruajtur me besim dhe e ka mësuar të japë duke shpresuar shpërblimin e Tij. Pra, si guxoni t'i mohoni begatitë e Zotit, kur Ai është Ai që jep lirisht, ndërsa ju jeni ata që mbani dorën edhe nga ajo që nuk është e juaja?

Përfitimet nga ajeti:

1. Mëshira dhe begatia e Zotit janë të pakufishme dhe nuk kanë fund – Ai është Dhuruesi i madh që nuk i mbarojnë thesaret e Tij.
2. Njeriu është nga natyra i prirur ndaj koprracisë dhe mbajtjes së dorës, prandaj duhet ta luftojë këtë cilësi me besim dhe duke u mbështetur te Zoti.
3. Besimtari i vërtetë është ai që e kapërcen këtë natyrë njerëzore duke dhënë nga ajo që i ka dhënë Zoti, duke shpresuar shpërblimin e Tij dhe duke mos u frikësuar nga varfëria.
4. Islami e mëson njeriun bujarinë dhe dorëhapurësinë, sepse kjo është shenjë e besimit të fortë dhe e mirëbesimit te Zoti që siguron furnizimin e robërve të Tij.