Сураи Аль-Исра — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يُزْجِي: меравонад, мегардонад, ба ҳаракат медарорад.
• الْفُلْكَ: киштиҳо, сафайн (ҷамъи киштӣ).
• لِتَبْتَغُوا: то ки биҷӯед, толиб шавед.
• مِن فَضْلِهِ: аз фазлу ризқи Ӯ (Аллоҳ).
• رَحِيمًا: меҳрубон, бахшанда.

1. Тафсири оят:

Парвардигори шумо — Аллоҳи Таоло — он Зотест, ки барои шумо киштиҳоро дар баҳр ба ҳаракат медарорад ва меравонад, то ки шумо аз фазлу ризқи Ӯ талаби рӯзӣ кунед ва бо тиҷорату сафарҳои худ неъматҳои Ӯро биҷӯед. Ба ростӣ, Ӯ нисбат ба шумо Меҳрубон аст, зеро ин воситаҳоро барои шумо осон гардонид ва роҳҳои душворро барои шумо ҳамвор сохт.

Аллоҳи Таоло дар ин оят бандагони худро ба неъмати бузурги худ — гардонидани киштиҳо дар баҳр — раҳнамун мекунад, то ин ки онҳо битавонанд бо осонӣ сафар кунанд, тиҷорат намоянд ва рӯзии ҳалол ба даст оваранд. Ин ҳама аз раҳмати Ӯ ба бандагонаш аст, ки воситаҳои заруриро барояшон муҳайё карда, корҳои душворро барояшон осон гардонидааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Аллоҳ Парвардигори меҳрубон аст, ки неъматҳои худро ба бандагонаш бешумор ато мекунад.
• Ӯ роҳҳои ба даст овардани рӯзии ҳалолро барои бандагонаш осон гардонидааст, то ин ки онҳо бо талош ва кӯшиш аз фазли Ӯ талаб кунанд.
• Раҳмати Аллоҳ ҳамеша бо бандагонаш аст ва Ӯ ҳеҷ гоҳ онҳоро танҳо намегузорад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва сипос аз Аллоҳ даъват мекунад, зеро ҳар неъмате, ки дорем, аз ҷониби Ӯст.
• Ислом дини меҳрубонӣ ва осонӣ аст, ки ҳаёти инсонро дар ҳама ҷабҳаҳо осон мегардонад ва ба сӯи некӣ ва ризқи ҳалол ҳидоят мекунад.