Сураи Аль-Исра — Оят 67

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مَسَّكُمُ الضُّرُّ: ба шумо зарару балое расид.
• ضَلَّ: гум шуд, аз ёд рафт, нопадид гардид.
• تَدْعُونَ: ки шумо онҳоро мехонед (ба дуо мегиред).
• إِلَّا إِيَّاهُ: ба ҷуз Ӯ (яъне танҳо Аллоҳ).
• نَجَّاكُمْ: шуморо наҷот дод.
• أَعْرَضْتُمْ: рӯй гардондед, аз имон ва ибодат дур шудед.
• كَفُورًا: нишондиҳандаи носипосӣ, яъне касе, ки неъматҳоро инкор мекунад.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки дар баҳр ба шумо балл ва сахтӣ мерасад — то ҷое ки аз ғарқшавӣ метарсед — ҳамаи он бутҳо ва маъбудоне, ки шумо дар ҳолати осоиштагӣ ба онҳо дуо мекардед, аз хотиратон нопадид мешаванд ва гум мешаванд. Дар он лаҳзаи душвор танҳо Аллоҳро ба ёд меоред ва бо ихлос аз Ӯ мадад мехоҳед. Пас чун Аллоҳ дуои шуморо қабул мекунад ва шуморо аз он хатар наҷот медиҳад ва ба хушкӣ мерасонад, шумо аз тавҳид ва ихлос рӯй мегардонед ва боз ба сӯи бутҳои худ бармегардед. Инсон табиатан носипос ва нонкӯр аст нисбат ба неъматҳои Аллоҳ.

Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки инсон дар вақти тангӣ ва хатар фитратан ба сӯи Парвардигори ягона рӯй меорад, зеро дар амиқи вуҷуди худ медонад, ки танҳо Ӯ метавонад наҷот диҳад. Аммо ҳамин ки хатар рафъ мешавад, бисёриҳо фаромӯш мекунанд ва шукр намегузоранд. Ин хислати носипосӣ ва фаромӯшкории инсон аст, ки Қуръон онро ба таври возеҳ баён кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон дар ҳолати сахтӣ ва хатар ба таври фитрӣ ба Аллоҳ рӯй меорад, ки ин далели вуҷуди имон дар амиқи фитрати одамӣ аст.
• Танҳо Аллоҳ метавонад дар лаҳзаҳои душвор наҷот диҳад; бутҳо ва дигар маъбудон ҳеҷ кор карда наметавонанд.
• Лозим аст, ки инсон дар ҳама ҳолатҳо — ҳам дар хушӣ ва ҳам дар сахтӣ — Аллоҳро ба ёд дошта бошад ва аз Ӯ мадад хоҳад.
• Шукргузорӣ ба неъматҳои Аллоҳ вазифаи ҳар муъмин аст; носипосӣ ва фаромӯшкорӣ сифатҳои нописандида мебошанд.
• Қуръон бо баёни ин ҳақиқатҳо инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад ва ӯро аз ғафлат огоҳ месозад.