Сураи Аль-Исра — Оят 95

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مَلَائِكَةٌ — фариштагон, ки махлуқоти нурӣ ҳастанд ва аз олами ғайб мебошанд.
• يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ — қадам мезананд дар ҳоле ки ором ва осуда ҳастанд, яъне дар замин зиндагӣ мекунанд ва рафту омад доранд.
• مَلَكًا رَّسُولًا — фариштае ки паёмбар ва фиристода бошад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мушрикон дар посухи инкори онҳо нисбат ба он ки Паёмбар аз башарият бошад, бигӯ: агар дар замин фариштагон зиндагӣ мекарданд ва мисли шумо одамон қадам мезаданд ва орому осуда рафту омад доштанд, ҳаройина Мо аз осмон барои онҳо фариштаеро ҳамчун паёмбар мефиристодем, то паёми Худоро ба онҳо бирасонад. Зеро ҳикмати илоҳӣ тақозо мекунад, ки паёмбари ҳар қавм аз ҷинси худи онҳо бошад, то битавонад бо онҳо сухан гӯяд ва онҳо каломашро бифаҳманд. Ҳамчунин дил ба ҷинси худ бештар майл мекунад ва суханашро осонтар қабул мекунад. Пас, ҳамон гуна ки шумо башар ҳастед ва барои шумо паёмбар аз башар фиристода шуд, агар сокинони замин фаришта мебуданд, барои онҳо низ паёмбар аз фаришта фиристода мешуд. Ин посух равшан месозад, ки фиристодани Паёмбар аз башарият барои мардуми замин комилан мувофиқи ҳикмат ва мантиқ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҳикмат ва мантиқ аст ва ба табиати инсон эътибор медиҳад.
• Худованд паёмбаронро аз ҷинси худи мардум мефиристад, то мардум битавонанд онҳоро бифаҳманд ва паёми Худоро қабул кунанд — ин раҳмату лутфи Худованд нисбат ба бандагонаш аст.
• Оят моро водор мекунад, ки ба Паёмбари Худо (с) бовар кунем ва паёми ӯро, ки барои мо равшан ва фаҳмост, қабул намоем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Худованд ба ҳоли бандагонаш огоҳ аст ва он чиро, ки барои онҳо беҳтар ва мувофиқтар аст, ҳамонро интихоб мекунад.
• Ва моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръони Карим рӯй орем, зеро он бо забони равшан ва фаҳмо барои тамоми мардум нозил шудааст, то ҳамагон аз ҳидояти он баҳраманд шаванд.