سوره کهف — آیه 25

معانی کلمات:

• لَبِثُوا: ماندند و درنگ کردند.
• کَهْف: غارِ کوه.
• ازْدَادُوا: افزوده شد، زیاد شد.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه خبر میدهد که جوانان مؤمن (اصحاب کهف) در غار خود به مدت سیصد سال و نه سالِ اضافه (مجموعاً سیصد و نه سال) در حالی که زنده و خواب بودند، ماندند. این مدت، نشانهای از قدرت بیپایان خداوند است که آنان را در طول این سالیان طولانی از گزند زمان و مرگ محفوظ داشت و خوابی عمیق بر آنان مسلط کرد تا ارادهی الهی در موردشان تحقق یابد. این بیان، خبری از جانب خداوند است که پرده از راز این مدت طولانی برمیدارد و برای مؤمنان عبرتی بزرگ به شمار میآید.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه قدرت مطلق خداوند را در تغییر قوانین عادی طبیعت نشان میدهد؛ خوابی که سیصد سال به طول میانجامد و بدنها را سالم نگه میدارد، تنها با ارادهی خداوند ممکن است.
• صبر و توکل بر خداوند در برابر سختیها و فشارهای جامعه، پاداش عظیمی دارد؛ چنانکه این جوانان به خاطر ایمانشان از آسیب دشمنان در امان ماندند.
• این داستان به انسان میآموزد که زمان در دست خداوند است و او میتواند آن را طولانی یا کوتاه گرداند؛ پس نباید به قدرت مادی و برنامههای بشری دل بست، بلکه باید بر خداوند تکیه کرد.
• این آیه مایهی آرامش دل مؤمنان است که هرگاه در راه حق با مشکلاتی روبهرو شوند، بدانند خداوند حامی آنان است و هیچ نیرویی نمیتواند بر ارادهی او چیره شود.