Сураи Аль-Кахф — Оят 26

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• لَبِثُوا — монданд, истоданд (дар ғор).
• غَيْبِ — пинҳонӣ, чизҳои аз чашм пӯшида.
• أَبْصِرْ بِهِ وَأَسْمِعْ — ибораи таъҷҷуб аст: чи қадар бузург аст бинои Ӯ ва чи қадар бузург аст шунивои Ӯ!
• وَلِيٍّ — сарпараст, дӯст, кӯмаккунанда.
• يُشْرِكُ — шарик месозад, шарик қарор медиҳад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, агар аз ту дар бораи он ки онҳо чӣ қадар дар ғор монданд, пурсиш кунанд ва ту аз ҷониби Худо дар ин бора дастур надошта бошӣ, пас худсарона чизе нагӯй, балки бигӯ: «Аллоҳ ба он ки онҳо чӣ қадар монданд, беҳтар доност». Ӯст ки тамоми пинҳониҳои осмонҳову заминро медонад, ҳеҷ чизе аз дониши Ӯ пӯшида нест. Чи бузург аст бинои Ӯ ва чи бузург аст шунивои Ӯ! Ӯ ҳама чизро мебинад ва ҳама чизро мешунавад. Барои мардум ғайр аз Аллоҳ ҳеҷ сарпарасте нест, ки корҳои онҳоро ба уҳда гирад, ва Ӯ дар ҳукмронӣ ва қазои худ касеро шарик намесозад. Ӯ танҳо ва яккаву ягона дар ҳукмронӣ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар масъалаҳое, ки илми дақиқ надорем, худсарона сухан нагӯем ва илмро ба Аллоҳ тавонем, зеро Ӯ донандаи ҳамаи пинҳониҳост.
• Оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бино ва шунивои комил дорад ва ҳеҷ чиз аз назди Ӯ пӯшида нест; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Ӯ ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Аллоҳ сарпарасти ҳақиқии инсон аст ва касе ғайр аз Ӯ наметавонад корҳоро ба некӯӣ идора кунад.
• Оят таъкид мекунад, ки ҳукмронӣ ва қонунгузорӣ танҳо аз они Аллоҳ аст ва касе набояд дар ҳукми Ӯ шарик шавад; ин ба мо меомӯзад, ки дар зиндагӣ ба ҳукми Аллоҳ ризо диҳем ва аз худсароӣ дурӣ кунем.
• Ин оят дили инсонро ба бузургии Аллоҳ ва камоли сифатҳои Ӯ наздик мекунад ва дар дил муҳаббати имон ва таслимро зиёд мегардонад.