Сураи Марьям — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

• آيَةً (оятан): аломат, нишона.
• سَوِيًّا (савийян): солим, дуруст, беайб — яъне бидуни беморӣ ё харобӣ дар узвҳои нутқ.

1. Тафсири оят:

Закариё (алайҳис-салом) пас аз он ки фариштагон ба ӯ хушхабари таваллуди фарзанд — Яҳёро доданд, аз Парвардигораш хоҳиш кард, ки аломате ба ӯ бидиҳад, то дилаш ором гирад ва бовар кунад, ки ин хушхабар ҳатман ба амал меояд. Худованд дар ҷавоб гуфт: аломати ту ин аст, ки се шабонарӯз бо вуҷуди солим ва беайб буданат наметавонӣ бо мардум сухан гӯӣ. Ин на аз беморӣ ё лолӣ буд, балки нишонае аз ҷониби Худо барои Закариё буд. Ӯ дар ин муддат танҳо ба зикру ниёиш машғул мешуд ва забон аз сухани одамон бозмедошт, ҳол он ки ҷисмаш комилан солим буд. Пас аз гузаштани ин се шабонарӯз, нишона ба вуқӯъ пайваст ва дили Закариё ором ёфт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд хоҳишҳои бандагони содиқи худро иҷобат мекунад ва ба онҳо аломатҳо нишон медиҳад, то дилҳояшон ором гардад.
• Имони инсон метавонад бо нишонаҳои Худо қавӣтар шавад; хоҳиши дидани аломат нишонаи заъфи имон нест, балки талаби итминон аст.
• Худованд бар ҳар чиз қодир аст: Ӯ метавонад забонро аз сухан боздорад, ҳол он ки соҳибаш солим аст, ва ҳамон забонро боз кушояд.
• Сабр ва зикри Худо дар давраҳои интизорӣ барои бандагони солеҳ роҳи оромӣ ва қурб аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо таваккул кунем, аз Ӯ нишонаҳои раҳмат бихоҳем ва ба ваъдаҳои Ӯ бовари комил дошта бошем.