سورت مريم — آیت 11

د معاني کلمو (معاني الكلمات):

• المحراب: د عبادت ځای، هغه ځای چې زکریا عليه السلام په کې لمونځ کاوه.
• فأوحى: اشاره يې ورته وکړه، نه په خبرو بلکې په اشاره يې ورته وويل.
• بكرة: سهار وختي، د ورځې پيل.
• عشياً: ماښام، د ورځې پای.

د آيت تفسير (تفسير الآية):

زکریا عليه السلام له هغه ځايه چې هلته يې د الله تعالی له لوري د بچي زېرى ترلاسه کړی و، خپل قوم ته راووت. کله چې هغه د عبادت له ځايه راووت، نو خپل قوم ته يې په اشاره (پرته له خبرو) وويل چې سهار او ماښام د الله تعالی تسبيح ووايئ او لمونځونه وکړئ. دا کار يې د الله تعالی د دې لویې نعمت (د بچي زېری) له امله د شکر په توګه وکړ، ځکه چې هغه د الله تعالی له حکمه خبر و او غوښتل يې چې خپل قوم ته د دې نعمت شکر ادا کولو ته لارښوونه وکړي. هغه د خپل زوړ عمر او د ښځې د شنډوالي سره سره د الله تعالی پر قدرت باور درلود او دا يې د الله تعالی د فضل او کرمت په توګه وګڼله.

فايدې (الفوائد):

1. د الله تعالی د نعمتونو په وخت کې بايد شکر ادا شي، او تر ټولو ښه شکر د الله تعالی تسبيح او لمونځ دی.
2. د الله تعالی پر قدرت باور بايد قوي وي؛ ځکه چې هغه هر څه توان لري، حتی هغه څه چې د عقل له نظره ناممکن ښکاري.
3. نبي کريم زکریا عليه السلام خپل قوم ته د عبادت او تسبيح لارښوونه وکړه، چې دا ښيي چې د نعمتونو شکر بايد يوازې په ژبه نه، بلکې په عمل سره هم ادا شي.
4. په اشاره سره د خبرو رسول هم جايز دی، په ځانګړې توګه کله چې خبرې کول ستونزمن وي.
5. د الله تعالی د ذکر او تسبيح لپاره غوره وختونه سهار او ماښام دي، ځکه چې دا وختونه د برکت او رحمت وختونه دي.