Maryam surasi — Oyat 11

Kalimalarning ma'nolari:

• محْراب — namozgoh, ibodatxona, sajdagoh.
• أوحى — ishora qildi, imo-ishora bilan bildirdi (bu yerda so‘zsiz ishora ma’nosida).
• بُكْرَةً — tong, erta tong payti.
• عَشِيًّا — kechqurun, kun oxiri.

Tafsir:

Zakariyo alayhissalom, xotini homilador bo‘lgan kechadan keyingi tongda, odamlar uni namozga chiqishini kutib turgan paytda, mehrobdan (namozgohdan) qavmi oldiga chiqdi. Uning rangi o‘zgargan, ahvoli boshqacha edi. Qavmi uni ko‘rib, "Ey Zakariyo, senga nima bo‘ldi?" deb so‘rashdi. U esa og‘zaki gapira olmaganligi sababli, barmog‘i bilan imo-ishora qilib, ularga tong va kechqurun (kunning ikki tarafida) Allohni tasbeh aytishni, ya’ni namoz o‘qishni va Allohni ulug‘lashni buyurdi. Bu uning Allohga shukr qilishi va berilgan ne’mat — farzand xushxabariga shukrona izhor etishi edi. U qavmini ham shu shukrga chorladi, chunki bu ulug‘ ne’mat uchun shukr qilish — ibodatning eng yaxshi shaklidir.

Foydalar:

• Alloh taolo o‘z bandalariga ne’mat berganda, bandasi shukr qilishi lozim. Shukrning eng go‘zal ifodasi — ibodat va tasbehdir.
• Payg‘ambarlar ham og‘ir damlarda Allohga shukr qilishni o‘rgatganlar, bu esa mo‘minlarga ibratdir.
• Imo-ishora bilan ham Allohni zikr qilishga da’vat qilish mumkin — bu da’vatning kengligini ko‘rsatadi.
• Kunning boshida va oxirida Allohni zikr qilish — bandani Allohga yaqinlashtiradi va kunini barakali qiladi.
• Bu oyat mo‘minlarga har qanday holatda ham Allohni eslash, shukr qilish va ibodatni tark etmaslik kerakligini o‘rgatadi.