Сураи Марьям — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَعُوذُ»: паноҳ мебарам, паноҳ меҷӯям.

— «الرَّحْمَٰن»: Худованди бахшоянда, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

— «تَقِيًّا»: парҳезгор, худотарс, касе ки аз Худо метарсад ва аз гуноҳ дурӣ меҷӯяд.

1. Тафсири оят:

Вақте Марям (алайҳассалом) он шахсро дар шакли одами комил ва солим дид, ки ба сӯи ӯ меомад, ба Худованд паноҳ бурд ва гуфт: «Ман аз ту ба Худованди бахшоянда паноҳ мебарам, агар ту парҳезгор бошӣ». Яъне вай ба воситаи номи Худои Раҳмон аз шарри ӯ эминӣ ҷуст ва ӯро ба тақво ва худотарсӣ ёдовар шуд, то ки аз ӯ даст кашад. Ин суханон нишон медиҳанд, ки Марям зани покдоман ва парҳезгор буд ва дар ҳолати тарсу ҳарос аввалин коре, ки кард, паноҳ бурдан ба Худо буд. Вай на танҳо ба қувваи худ такя накард, балки ба Парвардигори меҳрубон рӯ овард ва ӯро ба ёд овард, ки агар аз Худо битарсад, бояд ба зани бегуноҳ зарар нарасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар лаҳзаҳои тарсу хатар беҳтарин паноҳ Худованд аст ва банда бояд ба Ӯ рӯ оварад.

— Марям (алайҳассалом) намунаи покдоманӣ ва парҳезгорӣ аст ва ин барои ҳамаи мусулмонон ибрат аст.

— Ёдоварии тақво ва худотарсӣ метавонад шахси бадхоҳро аз бадӣ боздорад ва дилҳоро нарм кунад.

— Қуръон одамонро тарбия мекунад, ки дар ҳар ҳолат адаб, покӣ ва таваккул ба Худоро нигоҳ доранд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки забони нарм ва ёдоварии Худо метавонад аз бисёр бадиҳо пешгирӣ кунад ва дилҳоро ба некӣ наздик созад.