Сураи Марьям — Оят 32

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «بَرًّا»: некӯкор, хушрафтор ва бисёр эҳсонкунанда.

— «وَالِدَتِي»: модарам.

— «جَبَّارًا»: мутакаббир, худписанд ва саркаш аз ҳақ.

— «شَقِيًّا»: бадбахт, нофармон ва гуноҳкор.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмате аз суханони Ҳазрати Исо (алайҳис-салом) аст, ки дар гаҳвора ба сухан омад ва сифатҳои худро баён кард. Ӯ фармуд, ки Парвардигор маро нисбат ба модарам некӯкор ва хушрафтор гардонидааст; яъне ба ӯ эҳсон мекунам, хидмат менамоям ва ҳаққи ӯро риоя мекунам. Ҳамчунин маро мутакаббир ва саркаш аз тоъат ва ибодати Худо қарор надодааст, то ки ба нофармонӣ ва бадбахтӣ гирифтор шавам. Пас, дар ин оят ду чизи муҳим ҷамъ шудааст: некию эҳсон ба модар ва фурӯтанӣ дар баробари Парвардигор, дур будан аз кибру нофармонӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Нишон медиҳад, ки некию хушрафторӣ ба волидайн, хусусан ба модар, аз сифатҳои бандагони солеҳ ва паёмбарон аст.

— Ҳаққи модар дар ислом бисёр бузург аст ва эҳсон ба ӯ сабаби баракат ва хушнудии Худо мегардад.

— Кибру саркашӣ аз ҳақ ва нофармонӣ аз Худо боиси бадбахтӣ ва дурӣ аз раҳмати Парвардигор мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки фурӯтан бошем, ба волидайн некӣ кунем ва аз тоъати Худо рӯй нагардонем, то ки аз шумуми бандагони некӯкор ва хушбахт гардем.