Сураи Марьям — Оят 33

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• السَّلَامُ: осоиш, саломатӣ ва амн аз ҳар гуна бадӣ ва зарар.
• وُلِدتُّ: таваллуд шудам, ба дунё омадам.
• أَمُوتُ: мемирам.
• أُبْعَثُ حَيًّا: зинда барангехта мешавам, яъне дар рӯзи қиёмат аз қабр зинда бардошта мешавам.

1. Тафсири оят:

Ин суханони Ҳазрати Исо (алайҳис-салом) аст, ки Худованд ба ӯ неъмати бузург ато кардааст. Ӯ мегӯяд: осоиш ва саломатӣ аз ҷониби Худо бар ман аст дар се лаҳзаи муҳим ва ваҳшатнок:

• Рӯзи таваллудам: Худо маро аз зарари шайтон ва ҳар гуна бадӣ ҳифз кард. Шайтон ҳангоми таваллуди инсон кӯшиш мекунад, ки зарар расонад, аммо Худо маро аз он эмин нигоҳ дошт.
• Рӯзи маргам: дар он лаҳзае, ки ҳама аз ман рӯй мегардонанд ва танҳо Худо мемонад, маро аз гумроҳӣ, шак ва ширк эмин медорад ва бо имон аз дунё меравам.
• Рӯзи зинда шуданам аз қабр: дар рӯзи қиёмат, ки ҳамаи мардум дар ваҳшат ва сахтӣ ҳастанд, Худо маро аз даҳшатҳои он рӯз дар амон медорад ва осоиш мебахшад.

Пас, ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандаи худро дар ҳамаи марҳилаҳои ҳассос — таваллуд, марг ва баъд аз марг — таҳти ҳимояи худ қарор медиҳад. Ин неъмати бузургест, ки Худо ба бандагони солеҳи худ ато мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд бандагони некро дар ҳамаи лаҳзаҳои душвори ҳаёт ҳимоя мекунад.
• Инсон дар ҳеҷ ҳолат танҳо нест; Худо ҳамеша наздик ва нигаҳбони ӯст.
• Таваллуд, марг ва зиндашавӣ баъд аз марг ҳама дар дасти Худост ва Ӯ бар ҳама чиз қодир аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ ҳимоя ва осоиш бихоҳем дар ҳамаи марҳилаҳои ҳаёт.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёт дар дунё гузаро аст ва рӯзи қиёмат ҳақ аст; пас бояд барои он рӯз омода бошем.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Худо чӣ гуна бандагони худро дӯст медорад ва ҳимоят мекунад.