Сураи Марьям — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «ذَٰلِكَ»: он, яъне он касе, ки сифаташ зикр шуд.
• «يَمْتَرُونَ»: шак мекунанд, дудила мешаванд ва ихтилоф менамоянд.

1. Тафсири оят:

Он касе, ки достони вай ва сифатҳояшро ба ту — эй Паёмбар — баён кардем, ҳамон Исо ибни Марям аст, на он гуна ки гумроҳон мегӯянд. Ин сухан сухани рост ва ҳақ аст дар бораи вай, на он чизе ки шакку дудилагон мегӯянд ва дар бораи ӯ ихтилоф мекунанд. Яҳудиён гуфтанд, ки Исо ҷодугар ва дурӯғгӯй аст, ва баъзе аз насрониён гуфтанд, ки ӯ Худост, баъзе гуфтанд писари Худост ва баъзе гуфтанд шарики Ӯст — ҳамаашон дурӯғ гуфтанд. Ҳақ он аст, ки Исо бандаи Худо ва паёмбари Ӯст, ки аз модари пок Марям ба дунё омад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ҳақиқати ҳақро дар бораи Исо (алайҳис-салом) равшан месозад ва моро аз гумроҳӣ ва шакку дудилагӣ нигоҳ медорад.
• Нишон медиҳад, ки Қуръони Карим сухани ҳақ аст ва ҳақиқатро бо далелҳои равшан баён мекунад.
• Моро тарғиб мекунад, ки ба омӯзишҳои исломӣ такя кунем ва аз ихтилофу шакку дудилагӣ дурӣ ҷӯем.
• Муҳаббати моро ба Қуръон ва паёмбарон зиёд мегардонад, зеро онҳо ҳама бандагони Худо ва паёмбарони Ӯ буданд.