Сураи Марьям — Оят 50

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «وَهَبْنَا»: ато кардем, бахшидем.

— «رَحْمَتِنَا»: раҳмати Мо, яъне неъмат ва файзи Мо.

— «لِسَانَ صِدْقٍ»: забоне, ки бо ростӣ ва некӣ ёд мешавад; яъне ситоиши нек ва овозаи хуш.

— «عَلِيًّا»: баланд, олӣ, бузург.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки ба Иброҳим ва фарзандони ӯ ҳамагӣ аз раҳмати Хеш ато кардем — ин неъматест, ки ҳадду ҳисобе надорад, аз ҷумла паёмбарӣ, фарзандони солеҳ, фарохии ризқ ва некбахтӣ дар дунё. Ҳамчунин барои онҳо овозаи нек ва ситоиши зебо дар миёни мардум қарор додем, ки то рӯзи қиёмат бо некӣ ёд мешаванд. Ҳамаи аҳли динҳо — ҳам мусулмонон ва ҳам пайравони дигар китобҳо — онҳоро дӯст медоранд ва меситоянд. Ин овозаи нек ва ситоиши баланд неъмати бузургест аз ҷониби Парвардигор, ки на танҳо дар дунё, балки дар охират низ барояшон боқӣ мемонад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад:

— Худованд бандагони солеҳи Хешро бо раҳмати худ ато мекунад ва онҳоро дар дунёву охират сарфароз мегардонад.

— Овозаи нек ва номи хуш яке аз неъматҳои бузурги илоҳӣ аст, ки бо амали солеҳ ва ихлос ба даст меояд.

— Ислом дини некӣ, ростӣ ва покист; пайравони он дар миёни мардум бо ситоиши нек ёд мешаванд.

— Қуръон китобест, ки роҳи саодати дунёву охиратро нишон медиҳад ва моро ба сӯи неъматҳои ҷовидонӣ ҳидоят мекунад.

— Ҳар кас ба роҳи рост қадам гузорад ва ба Худо ихлос кунад, Худованд ӯро дар дили мардум азиз мегардонад ва номаш бо некӣ боқӣ мемонад.