Сураи Марьям — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «الطُّور»: кӯҳест байни Миср ва Мадян, ки бо номи кӯҳи Сино низ машҳур аст.

— «الْأَيْمَن»: тарафи рост, ки нисбат ба мавқеи Мӯсо (алайҳис-салом) муайян шудааст.

— «نَجِيًّا»: аз решаи «муноҷот» буда, маънои сирру ниёз гуфтан ва пинҳонӣ суҳбат карданро дорад; яъне касе ки бо Аллоҳ пинҳонӣ ва бевосита суҳбат мекунад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло Мӯсо (алайҳис-салом)-ро аз тарафи рости кӯҳи Тур нидо дод ва ӯро ба муноҷот ва суҳбати хосса наздик гардонд. Ин оят баён мекунад, ки Аллоҳ бо Мӯсо (алайҳис-салом) бевосита суҳбат кард ва каломашро ба ӯ шунавонд — ин мартабаи бузургест, ки Аллоҳ ба бандаи худ ато кардааст. Дар ин ҷо сифати Каломи Аллоҳ собит мешавад, ки ӯ бо ҳар касе ки бихоҳад, суҳбат мекунад, ба гунае ки ба ҷалолу камоли Ӯ сазовор аст. Пас Мӯсо (алайҳис-салом) ба шарофати муноҷот ва наздикӣ ба Аллоҳ мақоми баланд ёфт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Аллоҳ бандагони солеҳи худро дӯст медорад ва ба онҳо наздик мешавад; ҳар кас ба Ӯ рӯй оварад, Ӯ низ ба ӯ наздик мешавад.

— Муноҷот ва дуо воситаи бузурги наздикӣ ба Аллоҳ аст; банда метавонад бевосита бо Парвардигори худ суҳбат кунад ва ин неъмати азимест.

— Қуръон китобест, ки воқеаҳои таърихии паёмбаронро бо ростӣ нақл мекунад ва барои мо ибрат ва роҳнамост.

— Аллоҳ тавоносту ҳаким; Ӯ метавонад бо бандаи худ суҳбат кунад ва ӯро шарафманд созад, ки ин ба бузургии Ӯ далолат мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳ наздик шавем, дуо ва муноҷот кунем ва ба паёмбарон пайравӣ намоем, то ба саодати дунёву охират бирасем.