Сураи Марьям — Оят 53

1. Маънои калимаҳои оят:

— «وَهَبْنَا»: ато кардем, бахшидем.

— «رَحْمَتِنَا»: раҳмати Мо, яъне неъмат ва лутфи Мо.

— «هَارُونَ»: Ҳорун, бародари Мӯсо (алайҳис-салом).

— «نَبِيًّا»: паёмбар.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо ба Мӯсо (алайҳис-салом) аз раҳмати хеш бародараш Ҳорунро ато кардем, дар ҳоле ки ӯ паёмбар буд. Ин ҳадия ва бахшиш посухи дуои Мӯсо буд, зеро вай аз Парвардигораш хост, ки бародарашро ёвари ӯ гардонад ва ӯро дар рисолаташ қувват бахшад. Пас Худо дуои ӯро қабул кард ва Ҳорунро паёмбар гардонд, то ки ӯро дар даъват ба сӯи Худо ёрӣ ва дастгирӣ кунад. Аз ин рӯ, Ҳорун барои Мӯсо ҳам бародар буд ва ҳам паёмбар, ва ин неъмати бузурге аз ҷониби Парвардигор ба шумор мерафт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худо дуои бандагони солеҳи худро қабул мекунад ва ба онҳо беҳтарин атоҳоро мебахшад.

— Раҳмати Худо васеъ аст ва ӯ ба касе, ки хоҳиш мекунад, аз лутфи хеш ато менамояд.

— Ёрӣ ва дастгирии бародарон дар роҳи ҳақ ва даъват ба сӯи Худо неъмати бузург аст.

— Паёмбарӣ ва рисолат ҳадияе аз ҷониби Худованд аст, на чизе, ки инсон бо кӯшиши худ ба даст меорад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо дуо кунем ва аз ӯ ёрӣ бихоҳем, зеро ӯ дуогоҳ аст ва ба бандагони худ раҳм мекунад.

— Ҳамчунин моро водор мекунад, ки қадри бародарон ва ёрони солеҳро донем ва дар роҳи некӣ бо онҳо ҳамкорӣ кунем.