Сураи Марьям — Оят 54

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «وَاذْكُرْ»: ба ёд ор ва зикр кун.
• «الْكِتَابِ»: Қуръони Карим.
• «صَادِقَ الْوَعْدِ»: ваъдаи рост, яъне касе ки ваъда медиҳад ва ба он вафо мекунад.
• «رَسُولًا»: паёмбар, фиристодаи Худо.
• «نَبِيًّا»: паёмбари хабардиҳанда аз ҷониби Худованд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) мефармояд, ки дар ин Қуръони азим қиссаи Исмоил (а)-ро ба ёд ор ва барои мардум нақл кун. Исмоил писари Иброҳим (а) буд ва Худованд ӯро бо сифатҳои олӣ ситоиш кардааст. Ӯ дорои сифати «содиқул-ваъда» буд, яъне ҳар ваъдае, ки ба касе медод, ҳатман ба он вафо мекард ва ҳеҷ гоҳ ваъдаи худро намешикаст. Ин сифат нишонаи камоли ростқавлӣ ва амонатдорӣ дар шахси ӯ буд. Ҳамчунин Худованд ӯро бо ду мартабаи олӣ сарфароз кардааст: ӯ ҳам «расул» буд, яъне ба сӯи қавми Ҷурҳум фиристода шуда буд, ва ҳам «набӣ» буд, яъне аз ҷониби Худованд хабарҳо ва аҳкомеро ба мардум мерасонд. Пас Исмоил (а) ҳам паёмбар буд ва ҳам рисолатро ба мардум мерасонд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Вафои ба ваъда яке аз сифатҳои бузурги ахлоқӣ аст, ки Худованд онро дар Қуръон ситоиш кардааст ва ин сифат моро ба ростқавлӣ ва эътимоднокӣ дар муомила бо мардум тарғиб мекунад.
• Қуръон китоби таърих ва панд аст; Худованд моро даъват мекунад, ки қиссаҳои паёмбаронро ба ёд орем ва аз онҳо ибрат гирем.
• Паёмбарон ҳама инсонҳои намунавӣ буданд ва сифатҳои онҳо барои мо намунаи олӣ дар зиндагӣ мебошанд.
• Худованд бандагони солеҳро дар Қуръон бо номи нек ёд мекунад, ки ин нишонаи иззат ва қадр аст ва моро ба амалҳои нек ташвиқ мекунад.
• Ин оят моро ба муҳаббат ба Қуръон ва паёмбарон (а) наздик месозад, зеро дар он қиссаҳои пурҳикмат ва сифатҳои неки онҳо баён шудааст.