Surja Merjem — Ajet 67

Kuptimet e fjalëve:

• يَذْكُرُ – e kujton, e vëren, e merr parasysh.
• مِن قَبْلُ – më parë, në fillim të krijimit.
• وَلَمْ يَكُ شَيْئًا – dhe nuk ishte asgjë (nuk ekzistonte fare).

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet i bekuar e qorton njeriun që mohon ringjalljen dhe e habit atë se si harron fillimin e krijimit të tij. A nuk e kujton njeriu se Ne e krijuam atë herën e parë, kur ai nuk ishte asgjë – as trup, as emër, as ekzistencë? Ai ishte hiç, pastaj Allahu i Gjithëfuqishëm e krijoi nga një pikë uji të ndyrë, e bëri gjak të ngjizur, pastaj mish, pastaj eshtra, pastaj e veshi me mish dhe i dha shpirt, derisa u bë njeri i plotë që ecën në tokë.

Nëse njeriu e pranon këtë realitet – se ai ishte hiç dhe pastaj u bë diçka – atëherë pse e mohon ringjalljen pas vdekjes? Ai që e krijoi atë herën e parë nga hiçi, a nuk është i aftë ta krijojë përsëri? Sigurisht që po! Ringjallja e dytë është edhe më e lehtë se krijimi i parë, sepse ajo që ka ekzistuar një herë, rikthimi i saj në ekzistencë është më i thjeshtë sesa krijimi nga hiçi.

Njeriu që thotë: "Kush do të më kthejë mua në jetë pasi të vdes?" – sikur harron se Ai që e krijoi atë nga hiçi, është i Plotfuqishëm për çdo gjë. Ai që i dha jetë herën e parë, do t'ia kthejë jetën edhe herën e dytë, sepse fuqia e Tij nuk ka kufi dhe asgjë nuk është e pamundur për Të.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Ky ajet na mëson se mendimi i thellë për krijimin tonë është rrugë që të çon te besimi në Allahun dhe në ringjalljen – kush e vëren fillimin e krijimit të tij, nuk dyshon në fuqinë e Allahut për ta rikrijuar atë.
2. Na bën të kuptojmë se njeriu nuk duhet të jetë arrogant e mendjemadh, sepse ai dikur ishte hiç – kjo e ul mendjemadhësinë dhe e bën njeriun të përulur para Krijuesit të tij.
3. Tregon se fuqia e Allahut është e pakufishme – Ai që krijoi nga hiçi, sigurisht që mund ta kthejë pas vdekjes; kështu, besimi në ringjallje nuk është diçka e largët, por realitet i afërt që e dëshmon vetë krijimi ynë.
4. Na nxit të jemi falënderues ndaj Allahut për ekzistencën tonë – kush e di se ishte hiç dhe u bë njeri, e di se çdo moment i jetës së tij është dhuratë nga Allahu, prandaj duhet ta shfrytëzojë atë në bindje dhe adhurim.
5. Ky ajet është dëshmi se Kur'ani i fton njerëzit me logjikë dhe arsye – nuk kërkon besim të verbër, por i fton të mendojnë e të arsyetojnë për të arritur te e vërteta.